.

Mutlu Yıllar!

2010-12-31T23:51:00.003+02:00

Yeni yıl gelmiş diyorlar...

Madem öyle ben de "kutlu, mutlu olsun bu yıl" diyeyim.

Hem inanınca oluyor diyorlar ya...

Korkudan Bahsedeceğim Bu Akşam

2010-08-21T22:23:00.001+03:00

"Mükemmeliyetçi zihniyetimin oyunları bunlar" dedim kendi kendime. Her şey istediğim gibi olsa olur sanıyorum. Sonra her şey gerçekten de güzel görünüyor. Kendimi hazırlıyorum, bu kez her şey mükemmel... Olmaması için bir sebep var mı?

Sonra olup olmadığını anlamıyorum. Bekliyorum. Oyuna dahil oluyorum. Üzerime düşen rolü oynuyorum bir güzel. Mutluluğumu sorguluyorum sonra... Mutlu muyum? Sahiden mutlu muyum? Bilemiyorum, önceki mutluluklarla karşılaştırmalardan nefret ediyorum. Zaman diyorum yeniden, her şeyi onun üzerine yıkıyorum.

Zamanla korkmaya başlıyorum bir şeylerden. Aslında hep korkuyorum... Bir şeylerin yanlış gitmesi, düzeltilemeyecek hataların oluşması, her şeyin geride kalıyor oluşu korkutuyor beni. Mükemmeliyetçi zihin kabullenemiyor minicik bir pürüzü...

Oysa biz, pürüzleri de sevmiştik zamanında...

Hem ne çok sevmiştik o pürüzleri...

Ama hep o pürüzlerden olmamıştı, hep onlardan...

Şimdi işte korkuyorum.

Geri dönememekten, arkama bakamamaktan, mükemmellerden...

Mutluyken aniden çok mutsuz olmaktan, korkuyorum.

Geçecek değil mi tüm bunlar...

Korkmadan mutlu olabileceğim değil mi?

e.d'ye mektup...

2010-07-25T03:23:00.002+03:00

Üniversite hayatının ilk günlerine gidiyoruz birlikte.

Bütün asosyalliğime rağmen hemen birkaç arkadaş edinmişim nasıl olmuşsa. Daha doğrusu o sıralar hislerim şöyle:

Arkadaş No.1: Kayıtta tanıştığım sevimli kız. Sanırım iyi anlaşabiliriz onunla.

Arkadaş No.2: Derse geç kaldığım ilk gün kayıtta tanıştığım kızla arkadaş olan fırsatçı ve suratsız kız. Gıcık oluyorum ona.

Arkadaş No.3: Suratsız kızın yanında dolaşan diğer kız. Nötrüm ona karşı.

Dördümüz minik sınıfın en önüne dizilmişiz. (Ben geç kaldığım için başka yer kalmamıştı. Sonra hepsini yanıma toplamıştım.)

İlk 2-3 günü böyle geçirdik.

Aynı haftanın içinde bir gün, yağmakta olan korkunç yağmurla boğuşarak okula gitmeye çalışıyorum. Oğlak burcuyum, şemsiyesiz çıkar mıyım hiç? Esen şiddetli rüzgardan korunmanın yolunuysa bulamamışım.

Mecidiyeköy'de hızlı adımlarla yürürken otobüs durağında tanıdık bir sima görüyorum. "Ufff bu bizim sınıftaki kız, hiç çekilmez şimdi, beni görmese bari" derken yakalanıyorum.

...

Şaka tabi :)

Yağmurdan önümü bile görmüyorum, duraktaki kızı nasıl göreyim? Yine de böyle anlatmak hoşuma gidiyor :)

Nasıl oldu hatırlamıyorum ama yolun kalan kısmını onunla tamamladık o gün. Sonra üniversite hayatımızın 5 yılını birlikte tamamladık. Derslerin çoğunda yanyana otururken bütün sıkıntımı onunla paylaştığım 5 sene... Ne zaman onu resim çizerken görsem sinir olduğunu bildiğim için "Edaaaa kimi çiziyorsun?" diye sorduğum 5 sene...

Kadıköy'de, Göztepe'de, kampüste, Altıgen'de, Marmara Cafe'de, Boğaziçi'nde, Taksim'de, Kahve Dünyası'nda, Simit Sarayı'nda, Green'de, Marmaris Büfe'de, Fransız Kültür Merkezi'nde, bibliothèque'te, 005'te, 007'de, 207'de, 208'de, şu an aklıma gelmeyen onlarca yerde geçmiş 5 sene...

Bütün günler güzel geçmemişse de kalan sağlar bizimmiş!

Hiç aklıma gelmezdi böyle olacağı ama özlüyorum çok.

Hazırlığı, 4 saat içinde en az 5 kez inip çıktığımız o merdivenleri, fakülteye geçiş heyecanını, fakültede heyecanlanacak hiçbir şey olmadığını keşfedişimizi, Mezune Hoca'yı, İfo'yu, Hüseyin'i, Hilmi'yi, hatta Şahali'yi :) Aaa Mehrizat'ı unutmamalıyım! Bir de Simone'yi :P (Füsun, Yaprak vs. demeye gerek yok, bunları bile özlüyorsam o güzel insanları özlerim tabi)

En çok da birlikte geçirdiğimiz zamanları özlüyorum. Bahar şenliklerini, sağa sola yaptığımız gezintileri, Marmara Cafe'de sabah kahvaltılarını, Buğra'nın kahvesini :)

Yine de mutluyum. "En azından çok sağlam insanlar kaldı yanımda" diyorum. Üniversite yıllarımın en büyük kazancı.

Halt etmiş "Üniversitede arkadaşlıklar sahte" diyenler!

Canım;

Herkesin çok sakin biri sanmasına rağmen en manyak anlarımda benden daha manyak olan, üniversite yıllarımı çekilir yapan canım arkadaşım...

İyi ki doğmuşsun!

İyi ki şemsiyemin altında 1 kişilik yer açmışım o gün sana.

İyi ki şu geçen 6-7 senelik zamanda başımızdan geçen onlarca şeye rağmen bir arada kalmayı başarmışız.

Doğum günün kutlu olsun!

Seni çok sevdiğimi söylemiş miydim?

August Rush

2010-07-23T01:27:00.005+03:00

"The music is all around us. All you have to do is listen."

Bu film hakkında birçok yorum okudum. Aslına bakarsan yorumlara bakınmadan bir filmi indirmiş olmam pek mümkün değil. Bu filmi izleyenler yorumlara göre ikiye ayrılıyor:

mucizelere inananlar

inanmayanlar

Mucizelere ben inanırım. Adı üstünde "mucize"dir. Olağan dışı, olağanın üstünde bir şeydir. Ama varsa öyle bir şey olabilir. Neydi Olasılıksız kitabının bize ilk öğrettiği şey: Bir şeyin gerçekleşmesi çok düşük bir olasılığa bağlı olabilir. Ama ona "olasılıksız" denilemez.

Bana hayalperest diyebilirsin sayın okuyucu. Çok fazla hayalim olmasa da sırf hayalleri seviyorum diye sarf edebilirsin bu sözleri. Aldırmam. Çünkü biliyorum ki senin de var hayallerin. Kimin yok ki? Peki, gerçekleşeceğine azıcık da olsa inancı olmadığı bir şeyi neden kurar insan? Hayal kuruyorum, çünkü kendime bile söylemediğim bir inancım var: O hayal birgün gerçek olabilir.

Ve sen. Evet, evet sen, mucizelere inanmayan ama hayal kurmaktan da geri durmayan... Bu filmi sevmedin. Çünkü inancın olduğu kadar karamsarsın da. Hayallerini gizli gizli yorgan altlarında kuruyorsun ve kimseye bundan söz etmiyorsun. Olağanüstü bir şey görünce duyunca, onun altında bir şey arıyorsun. Bu bir filmse "Türk filmi gibi işte" deyip basıyorsun kahkahayı. Hayallerinin arkasında duracak gücün de yok.

Bana gelirsek... Çok içten dileyip de ulaşılan harika hayallerin sahibi değilim ben. Küçük dileklerimin gerçekleştiği zamanlar oldu ama büyüklere hiç sıra gelmedi. O yüzden "tabii sen şöylesin" denecek bir tarafım yok. Yalnız, seviyorum hayallerin gerçekleştiği yerleri. TV'de bir yarışmayı kazanan insanın yüzündeki ifadeyi, romandaki mutlu sonları ve filmleri... Biliyorum olamaz öyle şeyler, bazen abartılıyor gibi bir düşünce kafamdan geçmiyor değil ama abartmaya değer değil mi o hissettirdikleri?

Bu filmde de "olmaz" denilen şeyler oluyor. Müzik herkesi mutlu ediyor. Müziğin izini süren mutluluğa erişiyor. Olmaz dediklerinin bazıları oluyor, elden ne gelir? Çekilen bir filmi yeniden çekemezsin ya! Bırak. Mucizelere inanmayan insan, bırak. Bırak bir yerlerde gerçekleşsin hayaller. Bir yerlerde mucizevi şeyler olsun, bir yerlerde mutlu son olsun. Sen yine de söyle sonunda "Ahaha böyle biteceğini biliyordum" de. Sanki biz tahmin edemedik mi?

Ama durup itiraf et.

İçinden edersen biz bile duymayız:

"Mucizeleri görmek güzeldi" de.

Seni duymuyorum, müziği dinliyorum. Çünkü o her yerde...

Tam da ağustos başlamak üzereyken...

İstanbul'da

2010-06-22T02:47:00.005+03:00

Pinhani çok popüler oldu o malum diziden sonra. Çok popüler olunca da dinleyemedim pek fazla... Nasılsa her yerde zorla dinletiliyorduk, değil mi ya? O malum dizinin malum şarkıları değil de etrafta pek işitmediğim "İstanbul'da" adında bir şarkı vardı. Sözleri de şöyleydi:

yol kenarında oynayan çocuklar gibi
topum kaçtı bugün yola
evin önünde sulanmayan çiçekler gibi
başım düştü saksıma

istanbulda kimim var , kimin için bu toz duman
istanbulda neyim var , ne kaldı ki kalabalıktan

kaçamayıp da saklanan kedicikler gibi
sığındım senin sıcaklığına
sevemiyorsan istanbulu benim gibi
kaçalım yine bozkırlara

istanbulda kimim var , kimin için bu toz duman
istanbulda neyim var , ne kaldı ki kalabalıktan

yere düşünce kırılmayan bir oyuncak gibi
alıştım ben yuvarlanmaya

istanbulda ne kaldı ki

İstanbul'u sebepsiz yere sevdiğim zamanlardan sebepli yere sevdiğim zamanlara rastlar bu şarkıyı işitişim. Uzanıp dokunamama, oraya gidip barınamama, o bildik caddede herkesi o zannetme zamanı işte... Oysa bilmezdim ben, o zamanlar çocuktum -ilk gidişimde- düşünmezdim bir gün o şehirde yaşamadan o şehri seveceğimi. Özleyeceğimi, her İstanbul kelimesinde irkileceğimi...

Sevginin özünden olsa gerek, sevince bir beklentidir gidiyor. Madem sevmiştim ben bu şehri, benim olmalıydı öyle değil mi? Öyle değil. Hayata göre öyle değil. İşte tam bu noktada tutunuyordum şarkıya:

istanbulda kimim var , kimin için bu toz duman
istanbulda neyim var , ne kaldı ki kalabalıktan

Cevabı bilinen sorular, uzaktan gelen bir "hiç kimse" ve hatta belki sonunda bir ünlem.

Sonra, şarkının son kısmıyla avunuyordum:

yere düşünce kırılmayan bir oyuncak gibi
alıştım ben yuvarlanmaya

Bitmeyen hatalar, bir türlü alınamayan dersler...

2010-06-13T13:22:00.000+03:00

Hayatımın farklı dönemlerinde bazı yanlış yerlerde takılmış kalmıştım. Şimdi yanlış diyorum ama o zaman için olabilecek en doğru yerlerdi oralar. Başka bir yerde olmam mümkün değildi. Şimdi durup geçmişe baktığımda yaptığım tek şeyin kendime zarar vermek olduğunu görüyorum.

Nefret edilmesine rağmen uzun zaman boyunca hayatımdan atmadığım insanlar, hak etmemesine rağmen çok fazla değer verilen ve o süreçte beni fazlasıyla yıpratan başka insanlar...

Ne oldu sonra?

İnsanlar hatalarından ders alıyor gerçekten ama her defasında yeni hatalar yapıyor, yani yine hata yine hata.

Bir de ben ders alma konusunu pek beceremiyor gibiyim. Sobaya elini değdirip yakan ve bir daha sobaya dokunmayan o meşhur çocuk var ya hani, o benden daha başarılı. Ben sobaya bir daha dokunmamak yerine sobayı çöpe atıyorum. Yetmiyor, sobanın yerini tutabilecek her ne varsa hepsini toplayıp uzaklaştırıyorum çevremden. O yüzden sanırım ders almak değil benimki. İsim veremediğim bir şey.

Kaç kez hata yapar insan işleri tamamen yoluna koyana kadar?

İşler tamamen yoluna girer mi peki?

Ben de bir gün saçmalamayı keser miyim mesela?

...

Erkenken

2010-04-28T00:56:00.010+03:00

"Kuşlar geri döndüğünde sen de takılıp gelir misin?" demek için çok geç oldu. Birkaç dakika geciksem belki kapıyı tıklar, özür diler, geçer yerime otururdum ama vakit saate bakma vakti değil. Takvimlerle gecikmişiz biz pekçok şeye... Pekçok şeye gölge bile olamamışız, hemen ardından gitmek hiç bize düşmemiş, mesafelerle anlaşmışız. Bu kadar mıydık biz? Bu kadarcık mıydık?

Kuşlar geri döndüğünde sen de takılıp gelir misin? derdim geç olmasa. Geç olmasa, kuşlara takılır arardım seni, kimbilir? Cesur olurdum senin yerine...

Hep başka olumsuzluklar düşünülmüştü de nedense "ayrı" olmanın olumsuzluğu yenememişti onları. Demek bu kadar dayanılırdı ayrı olmak. Ve benim dayanıksızlığım hep göz ardı edilendi.

Kuşlar geri döndüğünde sen de takılıp gelecek olsaydın eğer, haklısın, belki de taşıyamazdım ben bu mutluluğu. Sırf bunun için gelmemiş olduğunu düşünebilseydim keşke... Keşke o kadar umudum olsaydı da yine "leyla" olsaydım ben. Şimdi ne kuşların dönüşünden haberdarım ne de senden. Ve biliyor musun aklıma dahi gelmiyorsun bazen haftalarca...

E neden burada durup bu yazıyı yazıyorsun madem? diyeceksin. Hayır, demeyeceksin. Yine senin yerine soru soruyorum, yine...

Bu mutlu köşeye "keşkelerimi" ve geçmişe gömülü "özlemlerimi" yazıyorum; ki varsa o kuşlarıı gören birileri erkenken söylesinler o cümleyi:

"Kuşlar geri döndüğünde sen de takılıp gelir misin?"*

*Günaydın İstanbul Kardeş'ten bir dize.

Mimi wo sumaseba

2010-03-17T23:56:00.004+02:00

Ben bayılırım gizemli şeylerin ardına düşmeye! Böyle karşıma çıkan minicik bir şeyde dahi gizemli bir şeyler arar dururum. Sanki her şey bana mesaj vermeye çalışıyormuş gibi gelir. Bu filmde de böyle düşünen bir kız var. Bu kız kitapları ve kütüphaneleri öyle çok seviyor ki...

Bir zaman sonra okuduğu tüm kitapları ondan önce okumuş bir ismi farkedip bu kişinin hayalini kuruyor. Bilirsiniz kütüphanelerdeki kitap arkalarında, o kitabı daha evvel almış kişilerin isimleri olurdu önceden... Hikayemiz burada sevimli bir şekilde başlayıp sevimli bir şekilde de devam ediyor...

P.s: Filmin gerisini yazmaya kıyamadım :)

İyi ki doğdun a.nur!

2010-03-10T21:20:00.000+02:00

Buralarda bir doğum günü çocuğu var bugün yine.

Üzerinden kısa bir süre geçmiş gibi gelse bile aslında uzun bir süre önce hayatıma dahil olmuş sevimli bir insanın doğum günü... Pek de hoş hatırlamadığınız zamanları vardır ya hayatınızın, işte o hoş olmayan zamanlara dair bile güzellikler olabilir hani bazen. O hoş olmayan zamanlar hayatıma güzel insanlar bırakıp gitti, işte o güzelliklerden birinin doğum günü.

Nerededir, ne yapmaktadır bilmiyorum ama umarım şahane bir doğum günü geçiriyordur şu an. Yeni yaşı hayatına hep güzel şeyler getirir, hep mutlu olur, hep çok sever, hep çok sevilir dilerim ki...

Nice mutlu yıllar olsun. "İyi ki doğmuşsun" diyelim.

Kutlu, mutlu olsun yeni yaşın.

Koru beni

2010-03-06T21:25:00.000+02:00

Saat henüz 8 olmamış, hani şu sabahın körü dediğimiz saatler... Sağa sola koşturan insanların arasında sakin sakin yürüyorum. Birileri işine gidiyor, birileri dersine yetişmeye çalışıyor, benimse aklımda gideceğim yerden daha önemli şeyler var. Sabaha kadar boğuştuğum can sıkıcı rüyalar, yanıma almam gereken şeyleri evde unutmanın sıkıntısı, hayatımı ve aklımı meşgul eden onlarca şey hakkında bir dünya soru...

Yavaş yavaş yürürken bir yandan da dinlediğim şarkıya eşlik etmeye başlıyorum yavaş yavaş. Sesimi kimse duymuyor, ben de galiba böyle olmasını istiyorum.

Yıl 1991,

İçimde yanan bir şehir

Yeni bir ülke yeni bir ateş kuramadan

Ve belki günlerden salı, içimdeki bir başkası

Bir başka aşk bir başka güneş doğamadan

Gün gibi aşikar zaman kadar çaresiz

Umulmadık zamanlardır katilim

Farkına varmadan çoğalırken dertlerim

Tüm bunlardan koru beni.

Koru beni yağmurlardan

O simsiyah bulutlardan

Yarım kalmış anılardan koru beni

Acımasız sonbahardan

İçimdeki korkulardan

Paramparça sevdalardan

Koru beni

Zaman gerekir sana

Bakarsın kıyamam gözyaşlarıma...

Yıl 1995

Oyun değil bu bir savaş

Bir yanda düş var bir yanda gerçek

Koru beni

Ve belki günlerden salı

İçimdeki bir başkası

Bir başka aşk bir başka güneş doğamadan

Gün gibi aşikar

Zaman kadar çaresiz

Umulmadık zamanlardır katilim

Farkına varmadan çoğalırken dertlerim tüm bunlardan koru beni

Koru beni yağmurlardan

O simsiyah bulutlardan

Yarım kalmış anılardan

Koru beni

Acımasız sonbahardan

İçimdeki korkulardan

Paramparça sevdalardan

Koru beni

Zaman gerekir sana

Bakarsın kıyamam gözyaşlarıma...

Şarkı bitiyor, tekrar dinliyorum, tekrar, tekrar, tekrar...

Yürüyorum.

Yağmur çiselemeye başlıyor...

*Şarkı Kumdan Kalelere ait.

Gerizekalılar gibi

2010-02-07T23:36:00.006+02:00

Güzel şeyler olsun istiyorum. Gece gece oturup bunu istiyorum, evet.

Böyle, sevinesim var bir şeye. Sonra o sevinçle türlü türlü şeyler yapasım var.Dışarda hava nasıl bilmiyorum ama gecenin bu vakti dışarı çıkıp bisiklete binesim var. Yağmur yağıyorsa döne döne ıslanasım var. Yüksek sesle neşeli şarkılara bağırıp çığırasım var. Sevincimden şu an kim ne derse her şeye "tamam!" diyesim var. İyilik perisi olasım var...

Güzel şeyler olsun istiyorum. Bunun ne olduğunu da bilmiyorum, dahası bilmek de istemiyorum. Ben onu beklemeyeyim istiyorum, evet, artık hiçbir şeyi beklemeyeyim. O benim hiç beklemediğim bir anda kucağıma düşüversin istiyorum.

Böyle, mutluluktan uçasım, deli gibi gezinesim var.Heyecan, şaşkınlık ve sevinçle dolu o yumağı kucaklayıp uyuyamayasım var.Düşüncesi ile kendi kendime gülümseyesim var. Sonra -kimse gördü mü ki- düşüncesiyle etrafa bakınasım var.

Güzel şeyler olsun istiyorum, evet, gece gece bunu gerizekalılar gibi istiyorum!

"Gerizekalı" ayrı yazılıyor da olabilir.

Kış çocuğumuz büyürmüş aman da aman!

2010-01-05T00:41:00.002+02:00

Bence kader bazı vakitler ağlarıyla çok farklı yaşamları birleştiriyor. Üzerinde düşünemeyeceğin kadar uzak yaşamlar, olasılıklar bir anda birleşiyor, olası oluveriyor.

Biz onunla tuhaf bir mekanda rast gelmiştik evvelden. Bir forumun sıcaklığında, pek de birbirimizle alakadar olmayarak, uzaktan yorumları okumakla başladı her şey desek daha doğru olur.

Bizim kız belliydi o zamanlardan da... Bazen bir mantıklı ki sorma gitsin, sonra bir başka gün bakıyorsun deli, arada kalıyorsun. Sonra bakıyorsun akıllı, sonraki bakışında duygu yumağı. Bir başka gün kültür mantarı...

Sonra duyduk blogu varmış. Tabii o zamanlar bizim site mazi olmuş idi. Kadere bak ki, site mazi oldu ama ağlar bloglar arası örüldü bu kez...

Birini görmeden tanıdım işte. Birini görmeden anlayıp sevdim. O çok anlatmaz da kendini, kapılar ardından söyler söyleyeceğini ama bazen aralanır o kapılar anlayabilene, hissedebilene...Böyle de derindir işte...

Sonra friendfeed çıktı bir de. Sırf o ve tayfası için üye olunan mekan. Sıcak ailemiz bizim:))
Orada kaynaştık, mazilerden bahis açtık, bolca delirdik...

Ne desem ki daha; bizim kırmızı ağacımızın sLn'i, voodoomuz yeni yaşına girmiş işte bugün. Kış çocuğumuz içimizi ısıtmış da bize bugünde böyle bir yazı yazdırmış...
Ben çok az tanıyorum belki onu, belki hiç görmedim ama olsun.
Şu halde çok içten bir "iyi ki doğdun" diyebiliyorum.
"İyi ki doğdun sLn!"
Biraz yaşlandın ama olsun, biz seni böyle de severiz:P

Umarım çok güzel bir yaş olur senin için...

Yeni Yıllar Yıldıramaz ki

2010-01-01T17:33:00.003+02:00

Daha evvel gitmediğiniz bir evde, daha evvel girmediğiniz bir odada, daha evvel hiç bakmadığınız bir kitaplık görür ve birilerinin daha odaya gelmesini o kitapla dolu raflar önünde beklemeyi tercih edersiniz ya... İşte öyle bir zamanda, daha evvel okumadığım bir kitabı, kitapların arasından sıyırıp rastgele bir sayfaya göz gezdirmiştim. Orada* şöyle bir şey yazıyordu:

"Seneye 'yıl' denmesi çok yerinde " diyor Çetin Altan usta bir yazısında; "Nasıl yılmazsın ki, gelip giderlerken içlerinden bir tanesi sana mutlaka kıyacaktır."

Öyle güzel bir yılbaşı gecesi geçirdim ki dün, sanki bu mutlulukla tüm bir yıl yılmadan devam edeceğim gibi yoluma...

Dilek köşesi:

Yeni yıllar yıldırmasın bizi...

2010 umduğumuz tüm güzelliklerin gerçekleştiği yıl olsun...

Bu yıl, ilerde "Bak şu da 2010'da olmuştu" diye gülerek, gülümseyerek anımsayacağımız anılarla dolsun...

Sevgiyle kal, sevgili kırmızı ağacımız...

Sevgiyle dol bu güzel yılda...

*Kitap: Kırmızı Bisiklet- Can Dündar

Gelmiş yeni bir yıl daha..

2009-12-30T20:56:00.000+02:00

Bir grup çocukla "hediye çekilişi" yaptım bu yıl, çocukken bizim de yaptığımız gibi :)) (10 yaşındalar.)

"Bana x çıktı yaa, onu istemiyorum" diye gelip kulağıma fısıldamalar, "İnşallah ben öğretmene alırım" duaları, öğretmenden hediye alacak öğrenciye kıskançlıkla bakmalar...

Çocukların arasında olmayı bazen gerçekten seviyorum.

Bir de sevmediğim tarafı var...

Yarın onlarca çocuk "seneye görüşürüz" diyecek bana. Uzun zamandır duymadığım o korkunç espriye maruz kalacağım yine bol bol. Korkunç bir durum, bana sabır dileyin olur mu :))

İçimde güzel hisler var bugün. Sanki güzel şeyler geliyor gibi. Neden böyle bir hisse kapıldım bilmiyorum ama umarım yanıltmıyordur içimdeki o ses beni.

Güzel şeyler gelsin bu yıl.

2o1o'un sonuna geldiğimizde gülümseyerek hatırlayalım her anını... Mümkün değil aslında biliyorum ama yine de...

İyi şeyler getirsin bu yıl herkese.

Güzel olsun, güzel..

Mutlu bayramlar!

2009-11-27T13:39:00.001+02:00

Nasıl görmek istiyorsam öyle bakıyorum hayata.

Belki bu bayramda da yanımda değil sevdiğim bazı insanlar ama mesafelerin önemi olmadığını hayat bir zamanlar öğretmişti bana.

Hayat sürprizlerle dolu ve her an bir şeyler çok daha iyi gitmeye başlayabilir biliyorum.

Eski bayramlar geyiği yapmaktansa, 3 sene 5 sene önce şu ankinden daha mutlu olduğum zamanların bayramlarını özlemektense şu ankinin tadını çıkarmaya çalışıyorum. Güzel şeyler bekliyorum hayattan inatla.

Geçen bayram da yazmıştım, "güzel olacak, biliyorum"!

İyi bir bayram geçirsin sesimin ulaştığı ya da ulaşamadığı yerde her kim varsa..

Mutlu olsun.

İyi olsun.

Keyifli olsun.

İyi bayramlar herkese!

İyi ki doğdun Red Pharos!

2009-11-22T20:38:00.000+02:00

Heeeeey doğum günü çocuğu!

Her kötü durumun bir de güzel yanı var bak! Asiyeye tahammül etmek zorunda bırakılmasaydık okul bitene kadar tüm muhabbetimiz iki merhaba uzunluğunda olurdu belki...

İyi olmuş be, gerçekten iyi olmuş!

Okul her yönden de kötü değil işte, bak sizleri tanıdık buralarda :))

İyi ki doğmuşsun canım benim, iyi ki tanışmışız, iyi ki sabahları Moda sokaklarında kaybolmuş, okula her gün başka bir yoldan gitmişiz. Gülümseyerek hatırlıyorum şimdi her birini...

Yeni yaşın sana istediğin her türlü güzelliği getirsin canım benim, istediğin gibi olsun her şey. Mutlu ol!

Seni çooook seviyorum..

Nice mutlu yıllara!

Uyanalım

2009-11-13T03:47:00.002+02:00

Kırmızı ağaç, yapraklarını mı döküyor nedir?
Çok sessiziz bu aralar.
Birileri yaşadığına dair ses versin.
Olmaz mı?

Bir Ben Var Benden İçeri!

2009-11-04T00:16:00.003+02:00

Çok fazla şey anlatıyorum ona.

Çok fazla güveniyorum.

Çok fazla geliyorum üstüne. Bir başkası için kurulmuş tüm cümleleri ona söylüyorum. Onunla kuruyorum senaryoları. “Ona şunu derim” “O bana şunu der” leri hep o duyuyor. İçimde kurduğum tüm cümleleri ilk o biliyor. Söylediklerimi, söyleyeceklerimi, söylemeyeceklerimi hep o…

Çok fazla sıkıyorum onu. Anlattıklarım yetmezmiş gibi günlükler tutuyorum. İkinci baskı hayatlarda bir o yana bir bu yana gidip geliyor. Bir şiirden çıkıp, bir öyküde uyuya dalıyor…Bir karalama kağıdından çıkıp bir resme konuyor. Yoruyorum, eskitiyorum…

Çok fazla bilmiyor kendisi hakkında ne düşündüğümü. Haksızlık ettiğimden belki de…Bir başkasının hatasını ondan çıkarıyorum çoğu zaman. Onu suçluyorum birçok şeyde…

Çok fazla oluyorum bazen. “Yalnızım” diyen cümlelerle yürüyorum üstüne. Hep o varken yanımda, ben tekillikten söz ediyorum. Önemsemiyorum. Oysa o, her yalnızlık nöbetimde baş ucumda bekleyip, bitmez tükenmez bir konuşmanın dinleme noktasında oturuyor. Saatlerce dinliyor yakınmalarımı, hayallerimi, ümit ve ümitsizlik arasında yalpalayan naçiz benliğimi…

Çok fazla fark etmiyorum varlığını. Konuşurken bir başkasıyla, bakıyorum o! Yürürken o!Dinlenirken o!Düşünürken o! Bir anda yanımda buluveriyorum... Yormuyor beni, hep umut vaat eden tümcelerle geliyor karşıma. Bazen benden epey yaşlı olduğunu düşünüyorum bu yüzden. Bazen bir gülümseme konduruyor yüzüme, bir çocuk mu ne, diyorum. Varlığı bir muamma olup çıkıyor…

Çok fazla sevdiğimi söylüyor başkaları, filozoflar özellikle…Ne yaparsam onun için yapıyormuşum sözde. Sözde, sevmelerim onun içinmiş. Bir başkasını sevişim, onun sevmekten duyduğu hazdanmış. Bir başkasını düşünüşler, bir başkasına yapılan iyilikler hep onun içinmiş.

Çok fazla vakit geçiriyoruz ama en yakın dostu olamıyorum. Ona anlattığım birçok şeyi başkalarına anlatmamamı söylemesine rağmen, söyleyiveriyorum ben. Hep başkalarını önemsiyorum sanki…Onunla yaşamayı düşünmüyor, başkalarına koşuyorum.

Çok fazla olmuyor ayrı kaldığımız ama bazen özlüyorum onu. Başkalarıyla olmaktan sıkılıyorum. Hep beni dinleyen o iken, böyle zamanlarda ben onu dinlemek istiyorum. Bir kuytulukta bulup oturtuyorum karşıma. Bazen hiç konuşmadan müzik dinliyor, bazen kitap okuyor, bazen bir filme takılıp kalıyoruz. Ama çok eğleniyoruz.

Çok fazla çaktırmasam da, anlattıklarımda hep ondan bir şeyler oluyor. Onu yazıyorum çoğu zaman. Hep onu anlatıyorum belki de, ne bileyim...

Çok fazla kişinin ağzında duyuyorum onun adını. Kıskanmıyorum(!) ama merak ediyorum aynı kişiden mi bahsettiğimizi. Hep bir iyelik eki getiriyorlar yanına, bilmesem de benimki olup olmadığını kızıyorum sahiplenmelerine. Hele bir de “ben, kendim” demiyorlar mı, sinir oluyorum! Pekiştirmesinler onu, eskitmesinler başka kelimeler arasında…

Çok fazla tanıdığımı zannedip anlatırken, çok fazla tanıyamadığımı fark ediyorum. Bazen başkaları benim bilmediğim yönlerini söylüyorlar, şaşırıyorum.
Çok fazla saklamaya çalışırken, çok fazla ön plana çıkarıyorum galiba.
…

Çok fazla şey anlatabilirim belki…
Ama kendimden çok bahsettim.

2009-08-01 , Gazeversite

Okulun ilk günü...

2009-09-24T20:13:00.000+03:00

İlkokuldayken heyecan demekti okulun ilk günleri.. Yaz boyunca görmediğin arkadaşlarla bir araya gelme, o seneki dersleri öğrenip defter-kitap listesini alıp kırtasiyeye koşma... Okul alışverişi, rengarenk defterler, kalemler, silgiler...

Yeni kitap kokusu..

Yeni çanta kokusu..

Ortaokula gelince biraz daha farklı oldu heyecan. Her sene yeni yeni öğretmenler gelirdi ya, merakla okula giderdik o seneki öğretmenlerimizi görmek için. İlk günler yanıma aldığım boş defterin ilk sayfasında ders isimleri yazardı, öğretmenler geldikçe derslerin karşısına onların isimleri yazılırdı. Kimisi adını soyadını yazmazdı tahtaya, ağzında geveleyerek söylerdi, hepimiz farklı bir şey anlar dersten sonra oturur tartışırdık ne dedi şimdi bu adam diye.

Eğer gelen öğretmen ilk günden kendini sevdirmişse onun ismi daha özenli yazılırdı. Daha çok dikkat edilirdi nedense..

Sonra liseye geldik. "Ufff okul açılmasın yaaa" dediğimiz zamanlara. Okul ve ev birbirine uzak semtlerde olduğu için yaz boyu kolay kolay görülemezdi arkadaşlar. Okulun ilk günü yine "arkadaşlara kavuşma" anlamı taşımaya başlardı. Kendimizi çok büyük görürdük ya, ne renkli kalemler alırdık ne kap kağıtları.. Çocuk işiydi hepsi.

Sonra üniversite yılları başlayınca okulun ilk günü diye bir kavram kalmadı hayatlarımızda. İlk hafta okula gidilmezdi, ikinci hafta da öylesine gidilirdi.

Bir defter alır sene boyunca bütün derslerdeki notları ona yazardık. Kitap yerine de bol bol fotokopimiz vardı.. Karışıktı zaten üniversite hayatı, biraz öğretmen olurduk biraz öğrenci. (eğitim fakültesinde okumak böyle bir şey...)

Sonra o da bitti.

Bugün birileri için "okulun ilk günü"ydü. Benim içinse öğrencilik hayatımın bittiğini daha iyi idrak ettiğim gün oldu. Yol boyu etraftaki çocuklara kıskanarak baktım. Staj yaptığım okulun önünden geçerken oradaki çocuklara uzun uzun baktım.. Onlarla uğraştığım dönemde okul hiç bitmeyecekmiş gibi görünürdü gözüme. Ama bitermiş, her şey gibi.

Okul üniformalarıyla geldi öğrencilerim bugün.

Sanırım kıskandım...

Geçen sene de bahsetmişim okulun ilk gününden: http://slnnn.blogspot.com/2008/09/okulun-ilk-gn.html

İyi bayramlar...

2009-09-20T02:22:00.000+03:00

Bu yazıyı görüp göremeyeceğinizden emin değilim, sorun nedir bilmiyorum ama blogger açılamıyor yine. Yeni bir yasaklamanın bizi beklemediğini umuyorum sadece...

Bugün bayram!

Bayramda nerede olmak istiyorsanız orada olursunuz dilerim.

Yanınızda kimlerin olmasını istiyorsanız onlar olsun.

Her şey olmasını istediğiniz şekilde olsun...

İyi bayramlar!

Hiçbir şey göründüğü gibi değil!

2009-09-14T00:58:00.004+03:00

Birden bir kapı açılır ve kapıyı açan kişi gözlerini mümkün olduğu kadar kocaman açıp öylece kalıverir. Birilerinin onları gördüğünü fark eden bir grup insan, ki bu çoğu zaman iki kişi olur, yaptıklarından sıyrılıp o cümleyi haykırırlar:

-Hiçbir şey göründüğü gibi değil!

Filmlerde olur genelde böyle şeyler. 70-80. yılların filmlerinde bolca karşılaştığımız, karşılaşılacağını önceden adımız gibi bildiğimiz ama hiçbir şeye "dur!" diyemediğimiz olaylar zinciri...

Çoğu şey hep filmlerde olur, tamam, ama yok mu gerçek hayatta böyle şeyler? Ben çoğu şeyi gördüğüm şekilde yorumluyorsam, kalkıp sormaya cesaretim yoksa mesela...Ve o birçok şey, benim algıladığımdan çok çok farklıysa "hiçbir şey göründüğü gibi değilse", o zaman n'olacak? Kim çıkıp "Hiçbir şey göründüğü gibi değil!" diyecek?

Bilmediğimiz her şeye yaptığımızı mı yapacağız yine? Bir kalıp uydurup, öyle kabul edip, yola devam mı edeceğiz?

Sahi neden bu yola "öyle ya da böyle" devam etme isteği?

Dışarda Yağmur, İçimde Yağmur

2009-08-27T15:06:00.005+03:00

Yağmur yağıyor her gün...Hava kararmadan, aniden başlayıveriyor...Sanki sürpriz yapıyor kendince.Önce yere vuruş seslerini duyuyoruz.Oturduğumuz yerden ayaklanıp pencere kenarıyla buluşuyoruz.Ve güzel bir toprak kokusu...İnsan özünün kokusunu mu seviyor nedir?

Yağmur yağıyor her gün...Ağustos "bitiyorum" dercesine sinyaller gönderiyor oraya buraya. Seviniyorum ama gücenir diye de sevincimi gösteremiyorum...

Yağmur yağıyor her gün...Her gün yıkıyor tüm şehri...Tüm şehirdeki kiri, pası, kötüyü, çirkini...Üzerime yağmıyor belki ama sanki ben de arınıyorum her yağmurda...Düşüncelerimi, sıkıntımı silip götürüyor...

Yağmur yağıyor her gün...Her yağışında bir hayal gelip oturuyor yanıbaşıma...Bir güzel düşünce, bir gülümseme...

Yağmur yağıyor her gün...
Onu gözyaşıyla kıyaslayanları düşünüp kızıyorum o an...
Ancak sevinç gözyaşlarına benzetilebilir gibi geliyor...Belki anlık ama...

Yağmur yağıyor her gün...
Yağmurla ilgili tüm şarkılar dilime üşüşüyor...

başlık:Yüksek Sadakat

Bir başka dünyadan..

2009-08-22T23:58:00.000+03:00

Küçük çocuklar bizimkinden çok daha büyük ve zengin olan dünyalarına kabul ettiler beni birkaç gün önce. Son 5 günü onlarla orada geçirdim ve kıskandım..

Saatlerinizi onlarla geçirince büyüklerin ince hesaplar üzerine kurulmuş dünyasına adapte olmakta zorlanıyorsunuz. Kendinize kızıyorsunuz zaman zaman...

Bir saat önce tanıdıkları birinin boynuna sarılacak kadar cana yakınlar, birini sizden daha fazla sevdiklerini söyleyebilecek kadar açık sözlü. Hiçbir sözü gevelemiyorlar ağızlarında. Neyse o.

Sizi kendilerine yakın görecek küçük bir detay yakaladıklarında uçuyorlar sevinçten.

"Oleyyyy öğretmenim siz de Fenerbahçeliymişsiniz"

"Aaaa öğretmenim siz de mi oruç tutuyorsunuz yaşasııııııın"

Rüşvet verme şekilleri bile güzel :)

"Öğretmenim bizim dersimize siz gelin noluuuuur, söz dersten sonra eve gidip size kıymalı börek getireceğim".

Şimdiki çocuklar eskisi gibi değil diyoruz sık sık ama bilgisayar başında büyümüş bir nesil de olsalar en az bizim bir zamanlar olduğumuz kadar çocuklar.

Defterlerinin köşesine yaptığım yıldızlarla mutlu oluyor onlar da, tıpkı bizim bir zamanlar mutlu olduğumuz gibi.

Bizim öğretmenlerimizin aksine onların öğretmenleri "aferin" kelimesinin yanına bir ":)" da ekliyor ama.

2 saat sınıfta bir aşağı bir yukarı koşturuyorum zerre kadar yorgunluk hissetmeden. Çocuklar gittikten sonra fark ediyorum ne kadar yorulduğumu.

Nefret ettiğim bir mantıkla işleyen bir ortama okulun bitmesinin paniğiyle kendimi bir seneliğine tıkmış bulundum madem, güzel taraflarına bakmaya çalışayım ki zaman çabuk geçsin değil mi?

Sıcak Ayların Serin Geceleri

2009-07-31T23:11:00.007+03:00

"Sıcak ayların serin geceleri olur" derdi dedem. Biz küçüklüğümüzü o serin yaz gecelerinden çıkarıp anlatırdık. Yaz dendi mi o geceler gelirdi aklımıza...Kendini dışarı atmış komşu kadınlarının sesleri arasında oynanan oyunlar gelirdi...Korkan ama yine de saklambaç oynayan arkadaşlar gelirdi. "Sobe" sesleri arasında ordan oraya yarışan veletler gelirdi. Babadan saklı binilen bisikletler, pedal sesleri gelirdi akla. Ailecek çıkılan yürüyüşlerde karışık dondurma alıp külahını çıtırdatmak gelirdi...

Sonra bir de ön balkon, arka balkonumuz vardı bizim.

Ön balkon denilince komşu çocuklarıyla yapılan balkon sohbetlerinden başka şey düşünülmezdi. Lambasız balkonların çekirdek çıtlatan, birbirlerini görmek için arada ayağa kalkan çocukları...Yoldan geçen bir kediye lazer tutup,onu oynatan yaramazları...

Arka balkon vardı bir de. Bu, yaş ilerleyince önem kazanmıştı nedense. Arka balkon, evin arka cephesine baktığından bir sükunet hakimdi oraya. Ara sıra akşam gezmelerinden dönen ailelerin fısıltıları duyulur, bazen bisikletli bir grubun ellerini iki yanına açmış cesur gencine gülünür, bazense gece kuşlarının sesi dinlenirdi. Bir kedi, bir köpek sesi yankılandığı da olurdu. Yan dairenin tv sesi, misafir kahkahaları ise alışılan mevzulardı. Bunlar dışında kalan "sessizliği" dinlemek istemezsen walkman'inin "play" düğmesine basar, kasetin ilk dönme seslerini dinler ve onun bir şarkıya başlama anını beklerdin sabırsızca. Şarkı başladıkça, gözün lacivert gökyüzü üstünde sırıtan aya, yıldızlara kayardı. Bazen şansın yaver gider, gözün kayar kaymaz bir yıldız kayıverirdi. Kayardı o zaman yarılamış bir şarkının hüzünleri...Sarmaşıklar üstünde bitmiş sarı çiçek kokuları gelirdi burnuna o zaman, pembe hayaller gelir otururdu yanıbaşına.

Bazen o arka balkona en yakın arkadaşını getirir, fısıltılar içinde "hayatının sırları" nı anlatırdın. Kıkırdaşmalarla başlayıp, iç geçirmelerle devam eden, esnemelerle son bulan geceleriniz olurdu. Üşüyen kollarınızı sarmalayan yorgan altı sohbetleri bölerdi uykunuzu...En güzel sırlar böyle gecelerde söylenir, en güzel arkadaşlıklar böyle geceleri beklerlerdi...

Serin yaz gecelerine saklamıştın onca mutluluğunu. Serin yaz geceleri, parlak gündüzlerin habercisi olmuştu. Çocukluğunun sevinç dolu çığlığına kulak vermişti onca sene..."Bir oyun ortası duyulan anne sesiyle düşen yüzleriniz"i seyretmişti. Fısıltılarınıza kulak misafiri olmuş sır tutmuştu nedensizce...

Serin yaz gecelerini sevmiştin, sevmiştiniz...

"Sıcak yaz aylarının serin geceleri olur" derdi dedem.
Serin gecelerin sıcak anılarını hatırlayıverirdim hemen...

İyi ki doğdun e.d!

2009-07-25T12:51:00.001+03:00

Heeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeyyyyy!

Kocaman bir seneyi daha devirmişiz, takvimler yine 25 Temmuz'a gelmiş..

Takvimde bazı günlerin yanına minik notlar düşeriz hani, o günü diğerlerinden farklı ve özel yapan şeye dair minik notlar.. Doğum günleri, yıl dönümleri vs.

25 Temmuz'un yanındaki minik not der ki: " Bugün Eda'nın doğum günü!"

Geçen 5 senede geçirdiğimiz hem en zor hem de en güzel günlerde yanyana olduğumuz, hem mutluluğumuzu hem sıkıntımızı birlikte yaşadığımız e.d'mizin doğum günü bugün!

Umuyorum ki bu doğum gününden itibaren hayat daha iyi davranmaya başlayacak ona, hem bak başladı bile :)

Nice mutlu yıllara canım arkadaşım!

Hep mutlu ol!

Bugün, yarın, sonraki gün...

Seni çooooook seviyorummmmm :)))

Doğum günün kutlu olsun!

İyi ki varsın canım benim :) İyi ki...

Bitse artık bu yaz

2009-07-20T20:38:00.000+03:00

Ben tembel bir insan değilim, hiç öyle biri olmadım. Hep yapacak bir şeyler buldum kendime. Fazla uyumayı bile sevmem zaten..

Ama her insan gibi ben de yapılacak çok fazla şeyim olduğunda isyan etmişimdir "yeter artık, sadece boş boş yatmak istiyorum, hiçbir şey yapmak istemiyorum" diye.

Sanırım isyanım duyuldu, duam kabul oldu.

Arada bir okula gitmek dışında yapacak hiçbir şeyim yok! Daha doğrusu yapmak zorunda olduğum hiçbir şeyim yok ve böyle bir hayata hiç alışkın değilim.

Şahane bir dizi arşivi yaptım kendime, biraz ordan biraz burdan izliyorum. Yakında dizileri birbirine karıştırmaya başlayacağım.

Kitaplarımı okuyorum. Sanırım okunacaklar listem beni yaz sonuna kadar idare eder.

Film izliyorum.

Uyuyorum.

Ama zaman geçmiyor! Bir türlü geçmiyor!

Aslında bir an önce kışa kavuşmak gibi bir isteğim de yok bu sene, çünkü bu kış beni nelerin beklediğinden çok emin değilim. Tamam geleceğin neler getireceğini hiçbir zaman bilmiyoruz ama son 17 senemde sonbahar demek okula başlamak demekti, bu sene değil. O yüzden yazın bitmesini istemeli miyim emin değilim..

Genel olarak sıkılıyorum yani..

Zaten yaz aylarını sevmem, sıcak havayıysa hiç sevmem.

Bu ara aksi bir insan olmuşsam bütün sebebi içinde bulunduğum durumdur!

Ama geçer, biliyorum, geçer..

Gidemezsin ya hani.. Gitmeyi istemezsin ya bazen..

2009-06-26T00:01:00.000+03:00

Bir yerlerden ayrılmak zordur hep.

"Şuradan kurtulsam daha başka bir şey istemem" dediğiniz yerden ayrılma günü geldiğinde hissettiğiniz hüzün halinin büyüklüğüne kendiniz dahi inanamazsınız.

Bir bakarsınız ki doğru dürüst selam vermediğiniz insanlarla onlarca fotoğrafınız olmuş yanyana. 5 sene boyunca sadece 2-3 kelime konuştuğunuz insan elinde fotoğraf makinesiyle koşa koşa geliverir yanınıza "fotoğraf çektirelim birlikte" diye.

Nefret ettiğinizi sandığınız yerlere son bir kez daha gitmek istersiniz. Evet ayrılış ölüm değildir ama bir daha oraya geldiğinizde başka bir sıfatla gelme fikri sizi iter. Sanki şimdi yaptınız yaptınız, yapmadınız bir daha da yapamazsınız gibi gelir bazı şeyleri..

3 senedir içine girilmemiş kantini özlediğinizi fark edersiniz. Aslında özlenen altıgen şeklinde olmayan ama kendini altıgen şeklinde sanan mekan değildir ki! Orada geçirdiğiniz günleri özlersiniz.

Sabahın köründe, dersin başlamasına daha çok varken gidip bomboş kantinin bir masasına kurulmayı özlersiniz. Sizden sonra gelecek kişinin kim olduğunu bilmenin size hissettirdiği tuhaf mide bulantısını özlersiniz. 10 dakikalık ders arasında 4 kat merdiven inip 2 dakika kantine bakmayı, ardından tekrar 4 kat merdiven çıkıp derse yetişmeyi özlersiniz..

Bütün gün kral tv izlenen kantine her girdiğinizde sağa sola bakarsınız yıllardır görmemiş gibi. Sanki her yerini, her ayrıntısını aklınızda tutmanız gerekmekteymiş gibi kazırsınız gördüklerinizi beyninize..

Ders çıkışlarında "nerede ne yesek" kararsızlığıyla kapıda dakikalarca dikildiğiniz günleri özleyeceğinizi fark edersiniz mesela..

Yolda giderken sağa sola bakarsınız, oralardan bir daha öğrenci olarak geçme ihtimalini düşünürsünüz, nefret ettiğinizi sandığınız sabah yolculuklarını ne çok sevdiğinizi anlarsınız..

Okulu geçip bir sonraki durakta inmek bile zaten bozuk olan psikolojik durumunuzu daha da bozabilir. Yabancı hissedersiniz bir an kendinizi. Size bakarak "biz de bunlar gibi mezun olabilsek" diye içinden geçiren gençlere bakar içinizden "keşke bunlar gibi burada kalıp öğrenci olmaya devam edebilsek" dersiniz.

Tuhaftır. İnsan bir şeyi kaybedince ona dair en çok şikayet ettiklerini özlermiş en çok demişlerdi. Kimdi hatırlamıyorum ama sık sık düşünüp gülümsüyorum.

Sabahın köründe, sadece 2 kişi olduğumuz o kantindeki sessizliğimiz beni deli ederdi, şimdi düşündükçe gülümsüyorum. Benim yolu yarılamış olduğum saatlerde insanların yeni uyanmış olduğunu bilmek beni rahatsız ederdi, şimdi köprüden denizi izleyerek geçtiğim ve durmadan düşündüğüm o sabahları özlüyorum. Daha şimdiden..

Dile kolay, 17 senedir öğrenciyim. Öğrenciliğin bitecek olması fikrinin tuhaf gelmesi ondan..

Özleyeceğime ihtimal dahi vermediğim şeylerden ayrılma fikrinin beni bu kadar üzmesi tuhaf mı bilmiyorum. Ayrılıklar beni hep üzer zaten! Bırakıp gidemem alıştığım şeyleri, alıştığım şeyler beni bırakıp gitsin istemem.. Geçmez çünkü, bilirim. Hep bir boşluk kalır eksilenlerin ardından.. Yeni şeyler o boşlukları doldurmaz. Her şeyin yeri ayrıdır!

Şu günlerde yine kocaman bir boşluk hissediyorum hayatımın orta yerinde. "Biz asla ayrılmayacağız"lar gerçektir bazen, sahiden ayrılmaz insanlar. Ama uzaklaşılır, ister istemez uzaklaşılır..

"Yarın görüştüğümüzde anlatayım" deyişinin ardından yarın aslında görüşmeyeceğini fark ettiğin an bakakalırsınız o yeni boşluğunla birbirinize. "Ona anlatmalıyım bunu" dediğinde artık anlatamayacağını fark etmek kadar kötü değildir muhakkak ama zordur yine de..

Her giden bir boşluk bırakır. Her eksilen yeni bir boşluk yaratır hayatında. Her bıraktığın da bir boşluktur.. Yeni boşluğumla kavuşmamıza az kaldı!

Heeey merhaba, orada kimse var mı?

Ben çocuk iken...

2009-06-16T19:48:00.012+03:00

İlkokul yıllarımda olmalı, evet evet! Serpil adlı bir arkadaşımla ortak bir defterimiz vardı, neden ortak yapmıştık bilmiyorum. Sanırım iki defter almaya paramız yetmemişti:) Dış kapağında şirinler olan sarı bir defterdi, çok iyi hatırlıyorum. İçine sevdiğimiz şarkıları yazıp, en sevdiğimiz oyuncuların çıkartmalarını yapıştırıyor, eğlenceli şiirlere yer vermeyi de unutmuyorduk.

Mesela o zamanlar meşhur olan "seni anan benim için doğurmuş" gibi absürt bir şarkıyı defterimizle özenle yazdığımız gün gibi aklımda, sonra "Kader"in benim çok sevdiğim bir şarkısı vardı o zamanlar, şimdi aklıma gelmiyor adı onu da eklemiştik. Hatice'nin "çıt çıt" ı da vardı galiba:)

Sonraaa o zamanların meşhur oyuncuları nam-ı değer "Memoli" ve "Deli yürek" defterin her yanını kaplamıştı. Yok efendim çeşitli resimlerini yapıştırmalar, yok "durmuyor deli yüreğim" gibi "haydarinnarinnarinna..."sına varıncaya kadar dizi müziklerini yazmalar, kalp çizip Zeyno&Memoli yi oklara eklemeler..:) Hayır, madem seviyorsun, kendi adını yazsana ne o öyle !

Bir de şiir dedim ya "oburluk" diye bir şiir vardı, ben onu ezbere bilir, böyle yaşar gibi çıkar tahtaya okurdum. Onu da yazmıştık:) Nette aradım şimdi ama yok buralarda. İki kıtasını aklıma geldiğince yazacak olursam, şöyleydi:

Bir gün mutfağa girdim
Annem de yoktu evde
Mis gibi koktu bana
O meşhur içli köfte

Çeşitli yemek vardı
Yan yatıyordu yerde
Kınamayın dostlarım
Oburluk vardı serde
. . .

Neyse, çok güzel defterdi ya neyse:P
Ama bulmak istiyorum, cidden!

Tüm bunlar nereden aklına geldi derseniz, bakın bugün çekmeceleri karıştırırken ne buldum:

(Fotograf makinesinin pilleri sizlere ömür olunca web cam ile çekmek zorunda kaldım, bir de silah ve yüzüklere dikkati çekmek amaçlı böyle yarım oldu, idare edelim:P)

Daha çoktu bir de, parayı bunlara dökmüşüz:))

Yalnızım dostlarım..

2009-06-08T19:01:00.002+03:00

Şu aşağıdaki reklamı gördüm az önce ve ciddi ciddi üzüldüm. Buyrun siz de bakın önce:

Aşk şarkılarında, filmlerinde vs sık sık kullanılır di mi sarılıp uyuma geyiği? Evet kabul etmek gerekir ki romantik bir düşüncedir. Fazlasıyla romantik bir düşünce olabilir hatta. Bir sonraki cümle ağlama efekti eşliğinde yazılacak, o yüzden susuyorum :)

Ama bu olay nedir Allah aşkına:) Geyik midir yoksa ciddi ciddi birileri böyle bir şey üretmekte midir bilmiyorum. Ben sadece bu fikir üzerine düşünüyorum şu anda.

"Ayy şekerimm şu yastıklardan aldım, gece sarılıp uyuyoruz, hem erkek derdi çekmiyorum, hem yalnızlık hissetmiyorum."

İsim filan da konur buna. Mesela bizim ki Berkecan olsun. Arkadaşlarımızla filan tanıştıralım..

"Bak şekerim bu Berkecan, amaaan bıktım gerçek erkeklerden artık bununla takılıyorum."

Esas nokta birine sarılıp uyumak mıdır yoksa sevdiğin adama sarılıp uyumak mı?

İki-üç gün bu yastığa sarıldıktan sonra insanın siniri bozulmaz mı? Bildiğin yastık be, içinde pamuk, silikon vs gibi bir şeyler var. Konuşmaz, sarıldığında o da sana sarılmaz. Yastık yahu yastık.

Ben böyle bir şey almaya kalksam oturup durumuma ağlarım herhalde.

"O kadar yalnızım ki gece sarılıp uyumak için yarım bir adam şeklinde yastık alıyorum"

Fotoğrafa bakıp ciddi ciddi hüzünlendim az önce. Yalnız olmak sahiden fena bir şeymiş :p

Ne demiştin?

2009-06-01T17:28:00.004+03:00

"Erkekler ne söyler kadınlar ne anlar" isminde bir film gösterimdeydi geçtiğimiz haftalarda.Bir kitaptan uyarlanmış ama kitabı okumadım, herhangi bir fikrim yok..

Komik filmlerle aram iyi değildir, duygusal-komedi türünde son yıllarda yapılmış filmlerin çok azını izlemişimdir.. "Ben ağır filmlerin insanıyım" demiyorum ama sadece bir "You've got an e-mail", bir "Pretty Woman" ve hatta bir "Notting Hill" tadı almak istiyorum, alamayınca üzülüyorum ve izlemiyorum..

Bu filmin ismini görünce dünyanın en kötü filmi bile olsa izleyebileceğimi hissettim. Film bittikten sonra yine erkek milletinin söyledikleri bana bir anlam ifade etmeyecekti muhtemelen ama bir de başkalarının gözünden görmek istedim bu durumu galiba..

Klasik geyiktir kadınların anlaşılmaz olduğu. "Kadınlar ne istediklerini bilirler, belli de ederler asıl o erkekler yok mu erkekler" geyiği yapmayacağım, korkmayın. Tek söyleyeceğim erkeklerin de en az kadınlar kadar anlaşılmaz oldukları..

Ama bunu kötü anlamda söylemiyorum. Ben herhangi bir insanın başka bir insanı anlayabilmesine zaten çok fazla ihtimal verebilen biri değilim. Geçmişimiz farklı, olayları algılayışımız farklı, değer yargılarımız farklı, sen ve ben tamamen farklı iki bireyken birbirimizi nasıl anlayabiliriz? Küçük noktalarda buluşabiliriz ya da sahip olduklarımız benzer bir duruma aynı tepkiyi vermemize sebep olabilir ve öyle bir durumda karşıdakinin bir hareketi neden yaptığına dair doğruya yakın bir tahminde bulunabiliriz. O kadar..

Filmde bir ilişkiye başlamadan öncesi anlatılmış, ben asıl sonrasını merak ediyordum ama olsun..

Kesinlikle her insanın öyle ya da böyle yaşadığına inandığım durumlarla başlıyor film.

"Amaaaaan sana adam mı yok bee, otursun o üzülsün seni kaybettiğine"ler, "seni zaten hak etmiyordu"lar, "bu erkekler hep böyle"ler, "ben de yaşadım, böyle böyle oldu, sen de şu kadar zamanda atlatırsın"lar...

Biz insanlar herkesin farklı olduğu gerçeğini zaman zaman unutuyoruz galiba :) "Ben şu kadar zamanda atlattım, sen de o kadar zamanda atlatırsın", "ben ilaç kullandım sen de kullanmalısın", "sen yaşadığın acıyı hafifletmek için bunu bunu yapmıştın, ben de yapmalıyım" vb cümlelerin bolca kurulma sebebi tam olarak herkesin aynı olduğuna inanmamız bence.

Dünyanın farklı yerlerinde yaşayan, farklı dilleri konuşan kadınların "niye aramadı" şikayetleri ve çevredeki arkadaşların çeşitli teselli cümleleriyle giriş yapıyoruz konuya. "Aaa bir dakika ben de böyle demiştim", "Aaa bana da böyle demişlerdi" cümleleri geçiyor aklımızdan o sıra..

("Çadırının numarasını unutmuştur" ve "aslan yemiştir" denmedi tabi..)

Normalde oyunculukları hakkında olumlu şeyler düşündüğüm oyuncuların bir araya sanki zorla getirilmiş oldukları hissiyatı, nefret edermiş gibi oynamaları zaman zaman sıkıntı yaratsa da azimle devam ettim izlemeye.

İlk 1 saatin sonunda bütün erkeklerden nefret etme noktasına gelmiş olabilirim :) Ama 2. saatin sonunda sevgiyle gülümseyen o insan yine bendim :)

Sürprizlerle dolu bir film değil ama yine de fazla detay vermek istemiyorum izleme ihtimali olanlar için. Sadece "istisna olmak"la ilgili muhabbetten etkilendiğimi söylemek istiyorum, izlerseniz dikkatinizi çeksin lütfen :)

Erkeklerin her yaptığı hareketi olumlu olarak algılama eğilimindeki kızlar tanıdık geldi, telefon başında oturmuş bekleyen kızlar, aramıyor olması için kendi kendilerine bahaneler üreten kızlar, hiçbir zaman kötüye yormak istemeyen kızlar... Hepsi tanıdık geldi :)

Haa bir de her şeyi bırakın Gigi'nin sevimli hikayesi için bile izlenir film :)

Çok ilham verici bir şey değil ama "olur bee, niye olmasın" derken yakaladım ben kendimi filmin sonunda, siz ne hissedersiniz bilmem..

Dediğim gibi filme bayılmadım, ama oturmuş filmden sonra düşündüklerimi yazıyorsam vardır bir hikmeti..

(sLn duygusal-komedi anlatıyor, bugünleri de mi görecektik...)

Kiraz Ağacı

2009-05-22T00:35:00.002+03:00

Kış buhranlı geçmişti biraz. Soğuk geçmişti. Üşümüştü o. Üşümüştü güneşli günler. Üşümüştü börtü böcek. Üşümüştü kiraz ağacı.

Yaşlıydı biraz. Yaş-lanmıştı, gün be gün ömrüne yıllar biniyordu işte, daha ne olsundu? Ama memnun muydu hayatından? Hani derler ya “Her şey hayalimdeki gibi olsun” diye, onunki olmuş muydu?

Düşünceler içinde mutfağa seyirtti. Bir dumanı üstünde çay alıp, kiraz ağacını göz hapsine alan o pencere kenarına ilişti. Çiçeklenmişti ağaç, mevsim bahar idi. Üşümeleri üzerine ceket alırken, o üzerindeki ceketleri sıyırmış, dolabın bir köşesine koymuştu. Bu kiraz ağacı biliyordu işte her şeyi… O çiçeklenip meyve verirken bir yandan da pencere komşusuna bakmayı ihmal etmemişti herhalde.

Dün bir genç idi, tutkulu, hayalci belki, belki çekingen, belki korkak, belki buhranlı, belki deliydi, delicesine seven biriydi… Şimdi neydi? Yaşı varmıştı 50’ye, merdiven dayama kalmamıştı, merdivenler de eskimişti zamanla. Ama değişmemişti işte; hala deli, hala tutkulu, hala hayalci, hala hayalleri ardından gözyaşı dökecek kadar buhranlı, hala “ya olmazsa” diyen korkak, hala bazı şeylere uzak duracak kadar çekingendi…

Kimileri yıllar geçince bir şeylerin değişeceğini iddia ediyordu. “Değişiyor” diyorlardı; “Hayaller yitip gidiyor, sevgiler eskiyor, yıpranıyor, tutku denen şey size tutkalmışçasına yapışmıyor…” diyorlardı. Demek ki bir problem vardı ortada. Onların tutkuları tutku, onların sevgileri sevgi, onların hayalleri hayal değildi belki de. Onlar, geçen yıllarla birlikte arkalarında benliklerinden bir parçayı da bırakıp gidiyorlardı belki de… Belki de yaşamanın ne demek olduğunu idrak edememişlerdi yıpranmış beyinleriyle…

Çayından bir yudum daha alıp, ben değilim ki farklı olan dedi. Farklı olanlar; yaşamayı bilmeyen, bilmek istemeyenler. Yaşamak, yaşlanınca yaşamın iplerini salıvermek değildi ki…
Her şey gençken olup bitmez ki… Her şey zaman çarkında un ufak olup gitmez ki… Belki yorgundu biraz daha, belki hayalleri gerçekleşmemişti, olsundu. Bu işlerin bir de “belki” si yok muydu “hala”sı olduğu gibi?
…

Kış buhranlıydı işte ama her kışın bir baharı vardı, bir yazı vardı… Ömür bir döngüydü, insan bir kiraz ağacı. Her ne kadar yıllar geçiyor olsa da-ağaç büyüse de- mevsimler aynıydı, durumlar aynı…

Vakti zamanında gazeversite'de yayınlanmış bir yazım idi...

Paylaşmak istedim ki:)

cevabını bulamadıklarım..

2009-05-17T12:20:00.002+03:00

Bir insanı gerçekten tanımak ne kadar sürer?

Tanıdığını sanmak herkesin başına gelen bir şey midir yoksa aptallık mıdır?

Anlattıklarına inanıp başkalarına karşı savunmak aptallık mıdır peki?

Aslında anlatılanların uydurma olduğunu, çok kötü şeyler yapıldığını öğrendiğinde hissettiğin aldatılmışlık duygusu yeterli midir bir insanı hayatından uzaklaştırmaya?

Kötü şeyleri görmezden gelmeye çalışıp, iyi olanlarla kendini kandırdığı için kızılabilir mi birine?

Kızılmalı mıdır?

Yoksa bir gün doğru olanı gördüğüne şükretmeli midir?

İnsanların kendine benzeyen insanlarla arkadaşlık yaptığı yanılgısından ancak bir arkadaşımızla zerre kadar benzerliğimiz olmamasını umduğumuz an mı kurtuluruz? ya da kurtulur muyuz?

Doğruyu göremediğin anlarda yaptığın hatalar peşini bırakmaz mı hiç yoksa önemli olan geç de olsa doğruyu görmüş olmak mıdır?

Hep masum taklidi yapan insanların başının altından mı çıkar kötü şeyler?

Kaç kez aldanır bir insan?

Kaç kez aynı hataya düşer?

Aynı hataya düşme sebepleri farklı kişiler, farklı durumlar ve farklı zamanlarsa biraz daha anlayışlı bakabilir miyiz duruma yoksa kızmalı mıyız karşıdakine?

ya da anlayışlı mı olmalıyız?

Peki ben kendime herkesten çok kızarken başkalarının daha az kızması benim yaşadığım sıkıntıyı ve pişmanlığı hafifletir mi?

Geçmişte söylediğin iyi şeyleri geri almayı her şeyden çok istemek ama yapamamak sinir bozucu.

Pişmanlık hepsinden daha çok sinir bozucu.

Gerçek duygularını 3-4 kişiden başka kimseye anlatamamak da sinir bozucu.

Herkesin her şeyi çok farklı gördüğünü bilmekse mide bulandırıcı.

Kendi kendime sorup durduğum sorulardan bazılarını okudunuz yukarıda. Ben işin içinden çıkamıyorum. Belki cevabı olan birini bulurum diye umarak yazmak istedim...

Rembetiko!

2009-04-27T23:31:00.009+03:00

Geçen yıl devlet tiyatrolarının aylık çizelgesini incelerken gözüme iki oyun ismi takılmıştı. Biri Giordano Bruno idi ve bir diğeri de Rembetiko! Giordano Bruno şu ana kadar izlediğim en güzel oyundu evet ve diğerini de dün izleyip ikinci sıraya koydum! Dün, tarihe unutulmayacak bir oyun ekledim: "Rembetiko" dedim, unutma dedim:)

Savaş sonrası…
Mübadele…
Göç…
Yabancılaşma…
Tutunamama…
Ve bir çığlık: Rembetiko
Aşkın ve isyanın ezgili çığlığı!

Sahnede bir oyuncu belirir ve bu sözleri sarf eder...Sonra bir toz bulutu kaplar her yanı ve rüya

başlar!

Savaş, yangın, ölüm, kalım arasında çalan bir müzik vardır hep...Bazen bir acı çığlık gibi olur o müzik, bazen bir neşe, bazen bir aşk, bazen...
Müzik içinize işler, sesler, oyunculuk, danslar hepsi bir bütün olarak içinizde yer edinir birer birer...

Siz hayran hayran bakarsınız bazı oyunculuklara, bakın şöyle ikisi bir arada!

Uğur Çavuşoğlu bana "a" dese ağzım açık dinlerim ben onu ya!!! Ve yanındaki hatun da başrol oyuncusu Zeynep Çimenser, buğulu bir sesi var, ışıl ışıl gözleri... Bir anda küçük bir kız, bir anda bir dertli kadın...Ama buğulu ama ışıltılı işte...

Sonra aşk var işte, dedik ya karışık burada her şey...Ama bir aşk var, gizliden, yıllarca devam eden, farkedilmeyen...Güzel bir aşk...Birçok yerinde alkış tutmak istediğimiz, eğlendiğimiz oyun, bu aşk noktasına gelince dolu dolu ediyor gözlerimizi...

Bu benim ilk müzikalimdi ve iyi ki ilkti...

Birçok duyguyu aynı anda yaşadım, müziğin güzelliğini birkez daha anladım...

Müziğin pek çok şey demek olduğunu, bazı şeylerin söze ihtiyaç duymadığını...

Bazı şeylerin içine işlediğini ve sen bilmesen de onların hayatına yön verdiğini...

Hayat çok karmaşık olsa da zor olsa da içinde pek çok güzelliğin olduğunu...

Tiyatrodan çıktığımızda içimiz bir hoş olmuş idi, gözlerimiz duygulu, yüzümüzde bir gülümseme...

Bir karmaşa...

Ama bir iyi ki, evet, "iyi ki gitmişiz"

(Ayrıntılı bilgi için tıklayalım yeter)

La Maison En Petites Cubes

2009-04-15T00:51:00.003+03:00

Ağaç ahalisi bu ara sessiz...

Ben de biraz hareket gelsin diye bir kısa film paylaşayım dedim, e.d.'yle bahsetmiştik geçenlerde bundan. Ortak blogumuzda da bulunsun :))

Filmin ismi: "La Maison En Petites Cubes". (The house of small cubes)

En iyi kısa animasyon Oscar'ı almış. Japonya yapımı.

İzleyin :)

La Maison En Petites Cubes from Anton Cherednichenko on Vimeo.

Bir sınav sabahı...

2009-04-05T21:16:00.000+03:00

Yıldız Teknik Üniversitesi Davutpaşa Kampüsü'nde bir sınav öncesi...

-Pardon Fen-Edebiyat Fakültesi B blok ne tarafta?

-Fen-Edebiyat'ın kapısı şurada, girişler ordan yapılır herhalde.

-Dünkü sınav nasıldı?

-Yaa muhasebe beklediğimden kolaydı.

-Ben bu iktisattan bir şey anlamıyorum.

-Kalacağım galiba yine muhasebeden.

-Tarihe çalışıyorum, sen çalıştın mı?

-Sabah baktım biraz.

-Bu kambiyo mevzuatı çok zor yaa.

-Çok çalışamadım buna.

-Günlerdir çalışıyorum ama anlamıyorum.

Onlarca benzer cümle... Sınav stresi yaşayan insanlar... Sınav olmasını umursamayan insanlar... Çocuğunu bırakmış sınava gelmiş insanlar... Benim gibi bir bölüm bitmeden öbürüne bulaşarak iyi mi yoksa kötü mü yapmış olduğuna karar veremeyen insanlar... Kızının sınavdan çıkmasını beklerken örgü ören bir teyze... Çimlere serilmiş biri ders çalışan biri Puslu Kıtalar Atlası okuyan bir çift... Daha ileride çimlere uzanmış ders çalışan başka bir çift... Yemek yiyenler, çay/kahve içenler, güneşin tadını çıkaranlar, güneşten saklanmak için gölgeye kaçanlar... Rüzgarın tadını çıkaranlar ve rüzgardan şikayet edenler...

Birbirine hiç benzemeyen, belki de çok benzeyen onlarca insan.

Biraz ilerideki açıklıkta, kendisini göremediğim ama orada olduğunu bildiğim küçük çocuk ve o küçük çocuğun gökyüzünde süzülen kırmızı uçurtması...

İyi ki uçurtman ve sen kendinize orayı seçmişsiniz be çocuk!

Gülümsemenin zor olduğu anlar olur ya hani, hani halin olmaz ya bazen hiçbir şeye... Halin olsa isteğin olmaz, muhakkak eksik olur hani bir şeyler...

O anlarda sevimli şeyler çıkar ya bir yerlerden.

İşte o sevimli şeylerden biriydi o çocuk!

Anlatmadan duramadım :)

Ama ama o sevgilim!

2009-04-02T22:58:00.007+03:00

İnanılması güç sevgili modelleri var. Ben bunları görüp çoğu zaman o saçma hallerine gülüyorum, çoğu zaman sinirden halden hale geçiyorum.

Durum-1: Sevgilimi tanıştırayım:Telefon

Bu durumda kız çevresiyle tüm bağlantısını kesip telefonuyla haşır ve de neşir olur. Ders anında, yemek yerken, yok efendim sen o kişiye bir şeyler anlatmaya çalışırken o karşınızda tık tık mesaj yazar. Tüm parasını fatura yahut kontör almaya harcar. Benim zannımca bu kişiler birbirlerine"başlarını sağa çevirdiklerini, sola çevirdiklerini, arkalarına baktıklarını, nefes aldıklarını..." dahi haber etmekteler.

Durum-2: Sevgilimi tanıştırayım: Yok tanıştırmayayım, hatta susayım, kızar!

Bu durumun pıtırcıkları birbirlerini kıskanmakla geçirirler vakitlerini. Ona kızar buna kızar ve bir küser bir barışırlar. Kız lavaboya giderken izin alacak kadar durumu abartabilir. Erkek,kızın kız arkadaşlarıyla dışarı çıkmasını denetleyecek kadar durumu abartabilir. Arkadaşını uyaran arkadaş modeli ise çok hatalıdır.(Hem güvensizlikle alakası yoktur ki bu durumun!) Aman dikkat böyle insanlara, sakın bulundukları durumu eleştirmeye kalkışmayın, sevgili buna da kızar mazallah arkadaşsız kalırsınız(!)

Durum-3: Sevgilimi tanıştırayım: Gelmiş geçmiş en büyük alim!

Bu durumun insanları birbirlerini yücelte yücelte dipteki gerçekleri görmez olurlar. Sevgili ne derse doğrudur, aksini söyleyen herkes yanlıştır, hatta aksini söylemesi onun kötü biri olduğuna dalalettir. Kişi kendi doğrularını sevgilinin doğrularıyla değiş tokuş eder. Benliğinden uzaklaşıp sevgilileşme sürecine girer.

Durum-4: Sevgilimi tanıştırayım: Sevgilim değil ki "aşkım, bebeğim... o"

Vıcık vıcık insan modelleri kendileri. Kelime dağarcıklarını bu kelimelerle değiştirmişler zannımca. Uyarmayın bunları da aman! Hem onlar bebeğim demiyor ki, sadece aşkım diyor ya da birtanem derken pek hissiyatlı davranıyor...

Çok sevdiğim insanlar var ve sevgilileri olunca öyle değişiyorlar ki allak bullak oluyor insan. Zaman zaman sinirden deli oluyor, bir yandan susmaktan, içine atmaktan bıkıyor...Sabrın tükenir uyarırsın "Bak önceden böyle değildin, bak şurası yanlış, o melek değil çekinme itiraf et...vs vs" Ama onlar gözlüklerini takmışlardır, bence daha çok atlar kullanıyor onları. Ha bir de savunmaları var: "Ben de öyle diyordum ama kendine gelince her şey değişik oluyormuş" Yok efendim, doğru doğrudur, yanlış yanlış!

Büyük mü konuşuyorum bilmiyorum ama ben bu durumların hiçbirini kaldıracak zihniyette biri değilim. Bu aşk değil başka bir şey başka: Esaret, aptallık,saçmalık...

Because you had a bad day...

2009-03-24T11:20:00.000+02:00

Sene 2005.

Böyle söyleyince üzerinden çok zaman geçmiş gibi geliyor ama sanki dünden bahsediyormuşum gibi yakın bana...

Keyifsiz zamanlar.

O ara Dream tv bir klibe takılmış, gün boyu yayınlayıp duruyor, ben de kanallar arasında dolaşırken ne zaman denk gelsem klip bitmeden kanal değiştirmiyorum.

Bu sabah yine keyifsiz sabahlardan biri.

Ne yapsam da kendimi toplayıp dersin başına öyle otursam diye düşündüm. Aklıma o klip geldi. Şarkıyı söyleyen abinin başka hiçbir şarkısını bilmiyorum. Belki diğerlerine de böyle klipler çekmiştir, bilemem. Bir ara bakarım ama...

Şimdi oturup izledim yine yüzümde bir gülümsemeyle ve galiba şu an biraz daha iyiyim :) İnsanın kendi can sıkıntısını %100 geçirecek çözümler bilmesi güzel bir şey ;)

Tamam daha fazla uzatmadan klibi ve şarkının sözlerini ekliyorum, sonra da susuyorum...

Klip benden e.d.'ye gelsin :P Bir ara kafayı taktığım ne varsa ona da bulaştırmayı görev edinmiştim kendime, bu klip konusunda da beynini ben mi yedim, yoksa bambaşka vesilelerle denk gelip öyle mi sevdi hatırlamıyorum ama sevdiğini biliyorum :))

Where is the moment we needed the most
You kick up the leaves and the magic is lost
They tell me your blue skies fade to gray
They tell me your passion's gone away
And I don't need no carryin' on

You stand in the line just to hit a new low
You're faking a smile with the coffee you go
You tell me your life's been way off line
You're falling to pieces every time
And I don't need no carryin' on

Because you had a bad day
You're taking one down
You sing a sad song just to turn it around
You say you don't know
You tell me don't lie
You work at a smile and you go for a ride
You had a bad day
The camera don't lie
You're coming back down and you really don't mind
You had a bad day
You had a bad day

Will you need a blue sky holiday?
The point is they laugh at what you say
And I don't need no carryin' on

You had a bad day
You're taking one down
You sing a sad song just to turn it around
You say you don't know
You tell me don't lie
You work at a smile and you go for a ride
You had a bad day
The camera don't lie
You're coming back down and you really don't mind
You had a bad day

(Oooh.. a holiday..)

Sometimes the system goes on the blink
And the whole thing turns out wrong
You might not make it back and you know
That you could be well oh that strong
And I'm not wrong

(yeah...)

So where is the passion when you need it the most
Oh you and I
You kick up the leaves and the magic is lost

Cause you had a bad day
You're taking one down
You sing a sad song just to turn it around
You say you don't know
You tell me don't lie
You work at a smile and you go for a ride
You had a bad day
You've seen what you like
And how does it feel for one more time
You had a bad day
You had a bad day

Pembe pembe diziler

2009-03-23T12:56:00.004+02:00

Hayatının hiçbir döneminde Arjantin, Brezilya ve dolaylarında geçen pembe dizilerden izlememiş bir kadın modeli varsa dünya üzerinde kendisini tebrik etmek istiyorum :) Çocukluğum pembe dizi takip ederek geçti, psikolojim üzerinde derin izler bıraktı o diziler, izlemeyen varsa dinlemek istiyorum kendisinden nasıl bir his olduğunu.

Geçtiğimiz günlerde eski şarkı linkleriyle dolu bir maile göz atarken Julio Iglesias'ın Manuela şarkısını görmemle başladı bu dizileri düşünmeye başlamam. Julio Iglesias'ı sadece ismen tanıdığım için şarkılarını da bilmiyorum tabi. Acaba çocukken izlediğim Manuela dizisiyle ilgisi var mı derken bir de baktım ki dizinin jeneriğindeki şarkıymış :) Sonra daldım gittim geçmişe...

6 ya da 7 yaşındayken pembe dizi izleyen bir ruh hastasıydım ben!

O dönem çok sık elektrik kesintisi olurdu neden bilmem. Ama yan komşumuzla elektriklerimiz asla aynı gün kesilmezdi. Ya onlarınki kesik olurdu ya bizimki. Elektriği kesik olmayanın evine toplaşır, akşam haberlerinden önce yayınlanan Manuela'yı heyecanla izlerdik.

Dizinin iyi kalpli, temiz kızı Manuela çok sevilirken benim Isabel'i sevmem antikahraman sevgimin o zamanlarda da var olduğunu gösteriyor sanırım.

Isabel ve Manuela babaları aynı anneleri farklı olan iki kardeşti, ikisini aynı kişi canlandırıyordu, tek farkları Isabel'in gözlerinin mavi, Manuela'nın gözlerinin siyah olması ve Isabel'in saçlarının dalgalı, Manuela'nın saçlarının düz olmasıydı.

Isabel'in öldüğünü sanan Fernando aynısından bir tane daha buldu (bkz: Manuela) bu kez onunla evlendi, kimse Manuela'yı kabullenmedi, herkes onu ezdi falan filan.

Herkes Manuela'ya acıyıp onu severken ben Isabel'in kocasını aldığı için nefret ederdim Manuela'dan. Fernando'ya bakıyorum da iki kadının bu kadar mücadelesini hak edecek bir şey de yokmuş

hani :))

Bir de 7 yaşındayken şarkının sözlerini ezberlemişim, tabi duyduklarımı ezberlemişim, yoksa Türkçe'den başka dil bilmiyorum o dönem. Şimdi sözlere falan baktım da oy oy oy dedim. Benim "komos noçes komos venyos komo soposenyos denyemo manuela" diye anladığım şey aslında bambaşka bir şeymiş :)) (gülmeyin, yaş 7 diyorum :D )

Sonra 5. sınıfta başka bir diziye sardım. Türkçe ismi Hanımağaydı, öyle bulamayacağımı tahmin ederek başroldeki tiplerin ismini yazdım google'a ve öğrendim ki dizinin adı La Dueña'ymış. Burada da gururu yüzünden Jose Maria'ya aşık olduğunu bir türlü kabul etmeyen, bütün gün at tepesinde ordan oraya dolaşan bir kız vardı. Bu bahsi geçen kızın ismi Regina. Bana o zaman o kadar güzel görünüyor ki bu abla, ben gidip saç modelimi falan onun gibi yaptırıyorum. Hâlâ da saçlarımı aynı şekilde kestiriyor olabilirim, evet :)

Bu fotoğrafta pek belli olmamış saç modeli, daha düzgün bir fotoğraf da arayamadım. Bu Regina'nın amcasının kızı var bir tane, ismi Laura. İğrenç bir kişilik. Yaşadıkları çiftlik miras olarak Regina'ya bırakılınca hasetinden çatlıyor, Jose Maria'ya göz koyuyor, ele geçirmek için çok çabalıyor, ama bütün kötüler gibi kaybetmeye mahkum. Laura nefret ettiğim az sayıda kötüden biri. Gençlerin arasını bozmaya çalıştığı için kılım ona.

Sonra azıcık büyüyoruz ve gençlik dizileri başlıyor.

Hiç kaçırmadıklarımızdan biri: Sweet Valley High.

Elizabeth ve Jessica adlı ikizlerin okul maceralarını izliyoruz burda. Elizabeth tam bir melek, herkese iyilik yapıyor tüm zamanında. Jessica'ysa dünyayı umursamayan bir tip, zavallı Elizabeth onun pisliklerini temizliyor durmadan. Evet, Jessica'yı seviyorum :D Elizabeth'in o zaman gözümüze çok hoş gözüken sevgilisi Tod'a şimdi bir baktım, aman yarabbi! Çok fena :D

Bir dönem de Melrose Place efsanesinden nasibimizi aldık. Ama o dönem nedense hiç net değil hafızamda. Diziye dair çok az şey hatırlıyorum.

Eğer hafızam beni yanıltmıyorsa Michael Mancini'yi pek beğenirdim o zaman. Her akşam 17.00'de yayınlanırdı, sokakta oynadığımız oyunu yarıda bırakır eve gelirdim, izleyip yeniden çıkardım.

Sonra Sabrina fırtınası başladı. Her öğlen Sabrina saatinde eve girer, Sabrina'yı izler öyle çıkardık oynamaya.

Hatta ortaokuldayken "Sabrina roma'da" adıyla atv'de yayınlanan filmini izlemiştim, Roma sokaklarına aşık olup, İtalya'ya gitme hayalleri kurmaya başladığım an tam olarak o filmi izlediğim ana denk gelir. Ha bir de filmde Paul rolünü oynayan arkadaşa da aşık olmuştum, şimdi baktım resimlerine hâlâ yakışıklı görünüyor gözüme :)

Sonra yine memleketimizi kasıp kavuran bir başka diziye sardım lise yıllarımda. Vahşi güzel! (Muñeca Brava)

Her sabah okulda konuşulan ilk konu ivo ve milagros!

"Anam Ivo'yla Milagros kardeş çıktı, oh çok şükür değillermiş, aaaa Pablo Milly'e aşık oldu, aaaa ivo angelicayla evlenmesin, Angelica'nın kemiklerini kırmak istiyorum, kemik torbası tipe bak ıyyyyy."

Hâlâ da pek tatlı gözüküyorlar gözüme :))

Ivo'dan Türk genç kızları bir şey öğrendi; "bir erkek ağlarken ne kadar güzel gözükebilir". Evet ruh hastasıydık, Ivo'nun ağlamasına bayılırdık!

Sanırım pembe dizi ve gençlik dizisi günlerim böyle bitti. Haftada bir akşam saatlerinde yayınlanan dizileri takip etme konusunda çok başarılı olamadım hiçbir zaman ama pembe dizileri her gün izlemeyi bir görev bilinci saydım! Olsun, anı oldu işte fena mı :)

Bir ara Rosalinda falan da izlemiştim ama pek bir şey hatırlamıyorum ona dair.

Gençtim, izledim, utanmıyorum tamam mı :))

"en" yakın

2009-03-22T19:42:00.003+02:00

Bir şeyleri kategorilemeyi seviyoruz, kelime başlarına "en" koymayı, kendimizi birkaç kelime içine sığdırıp tanıtmayı seviyoruz. Sonra zaman geçtikçe o enler yıpranıp kayboluyor, sonra belki anlamı değişip en baştayken en sona kayıyor. "en sevilen" iken "en sevilmeyen" olabiliyor.

Bir arkadaşım var, yıllar yılı hayat bizi aynı yerlerde farklı mekanlara savurmuş olsa bile hep baş köşeye oturmuş. Ben Ayşenur'muşum o Ayşegül'müş işte. Ben A sınıfındaymışım, o B de imiş. Ben ilk odada kalıyormuşum, o ikincideymiş, ben Hacettepe'ye gelmişim,o Gazi'yi kazanmış. Ben ilköğretim matematik okumuşum, o lise matematik. Benzer boylar, benzer olmayan zevkler ve "en" in içine sığıvermiş kocaman bir arkadaşlık...

Sonra zaman geçmiş, görüşmemişiz aynı yerde olsak da, arayıp sormamışız birbirimizi. Ben bir şeylerin yitip gittiğini düşünmüşüm, o şüphe etmeden sarılmış arkadaşlığımıza... Ben aldanmış, utanmışım, o üzülmüş böyle düşündüğüme...

Birkaç gün önce gittim yanına... "Kaldığın yerden devam etmek" vardır ya, "o" idi işte... Isısını içinde muhafaza edebilen bir arkadaşlık yeniden sardı etrafımı... Ben "leb" demedim, o anladı "leblebi" yi...
Gözünde muzip gülümsemelerle anladı ne demek istediğimi...
Anlatacak çok şey birikmişti, biriktikçe, anlattıkça tatlanmıştı...
Biliyordum en iyi dinleyicilerimden biri olduğunu, biliyordum anladığını...

Ne zamanın ne de mesafelerin değiştiremediği şeylerin olduğunu bir kez daha anladım, anladıkça sevindim...

Bitse bu okul...

2009-03-17T21:44:00.000+02:00

A.nur'un yazısına devam etmiş gibi olalım.

Şu ara sınavlar ve dersler yüzünden ben de çıldırmak üzereyim çünkü.

17 gün.

10 farklı ders (matematik, genel muhasebe, dış ticaret işlemlerinin muhasebeleştirilmesi, uluslararası pazarlama, gümrükleme, kambiyo mevzuatı, dış ticarete giriş, ithalat ve ihracat uygulamaları, Türk dili, inkılap tarihi)

Ders isimlerini benim dil bölümü öğrencisi bir insan olduğumu düşünerek tekrar okuyun.

Sonra da bana "işin mi yok kızım, dış ticaret senin neyine" diye sorun...

Bir yandan da hazırlamam gereken Türkçe-Fransızca çeviri sunumu var 1 Nisan'a.

Düşündükçe içim açılıyor.

Bugün ben okuldayken, günlerdir beklediğim kitap siparişim gelmiş. Bir an önce okumak istiyorum. Ama aklım derslerdeyken keyif alabileceğimi sanmıyorum okuduklarımdan.

Okula gitmek zorunda olmasam her şey daha keyifli olabilir aslında. Evde oturup çalışabilirdim belki. 2 saatlik ders için 5 saat yol gidiyorum, 2 saatlik derste sinir hastası oluyorum. Sonra gel eve kolaysa ders çalış!

5. sınıfa giden öğrencilerimin şımarıklıklarından, gürültülerinden şikayet etmemeliyim sanırım, onlar en azından ÇOCUK!

Azar işittiğinde gülen üniversite öğrencileri var bu dünyada.

Okula bir şey öğrenmeye değil, öğrenmeye çalışanları rahatsız etmeye gelenler var.

Bir şey öğrenmek istemesen bile öğretmen vasfıyla orada bulunan insana saygılı olmak gerektiğini idrak edememiş insanlar var.

En basitinden öğretmen olarak ciddiye almasalar bile bizden yaşça büyük olması sebebiyle saygılı davranmamızı hak eden bir insan olduğunu kavrayamayanlar var.

5. sınıflarım en azından çocuk!

Dün eğitim bilimleri derslerinden birine gelen, asıl mesleği psikolojik danışmanlık olan bir hocamız ergenliğin etkilerinin 20'li yaşların ikinci yarısına kadar sürdüğünü söyledi. Örnekler görüyoruz bol bol di mi?!

Çarşamba günleri sevimsiz iki hocanın derslerini üstüste koymuşlar, ayaklarım geri geri gitmek istese de zorluyorum kendimi okula gitmek için. Sanırım okul bittiğinde 40 gün 40 gece kutlama yapacağım. eğitim hayatım bitti diye değil. Bu sevimsiz insanlardan kurtuldum diye. Gireceğim ortamlarda yeni sevimsizliklerin beni bekliyor olacağını bilsem bile en azından şunlardan kurtulmak bir mutluluk sebebi olacak... Psikolojim üzerinde feci izler bıraktı şu üniversitede tanıdığım sevimsizler. Gitsinler istiyorum artık...

Durum oldukça sıkıntılı. Yine de keyif almanın yollarını arıyoruz.

Yeni çiçek açmış ağaçların pembeliğine bakıp gülümsüyoruz.

Anne-babalarının kucağında dünya tatlısı çocuklar görüyoruz gülümsüyoruz.

Bir şeylerin iyi olacağını umut ediyoruz gülümsüyoruz.

"Az kaldı aaaaaz" diyip gülümsüyoruz.

Güzel günler orada bir yerde, gelmeye hazırlanıyorlar. Belki geleceklerine yeterince inanırsak...

Belki...

Sınav Psikolojisi Kardeşim

2009-03-17T17:22:00.004+02:00

"Bilmemki bu bloga ben niye geldiiiiiiiiiiiiiim??" demiyorum ama geldiğimden beri bir hoşbulduktan başka ağzımı bıçak açmamasını yadırgıyorum efendim. Şimdi beni buraya davet eden insanlar da "E haydi bir ses verrr!" diyebilmektedirlerdir içlerinden. Bu bir özür olabilemez belki ama kaç gündür düşlüyorum ne yazsam, ne etsem diye ama nafile! Hem öyle yaz deyince yazılmıyor sahiden bunu bir kez daha idrak ettim.

Orhan Pamuk bir yerde okuduğuma göre her gün sanki işe gidiyormuş gibi masasının başına oturur ve saatlerce yazarmış. Yazma isteği, esin kaynağı gibi şeylere inanmaz imiş o. Ya da o yazmak için doğmuştu, bilmiyorum. Bildiğim ben onun gibi değilim(olamam zaten de o apayrı bir konudur)

Neyse neden yazamıyorum?
Aslında yazabilirim, yazıyorum da bir şeyler ama dedim ya bir önceki yazımda burası "mutlu" bir alan diye:) Şimdi ben sınavları gelmiş dayanmış, kimisi üzerinden geçmiş biri olarak bir yandan ezik bir yandan telaşlı bir yandan sıkılmış halimi anlatsam burada olmaz:P He şöyle yapsak, desek ki "Sınavlar geldi ve benim en sıkıcı kitapları bile okuma isteğim, filmlere yandan yandan bakışlarım arttı. Dersin başına geçince uykum geliyor, karnım acıkıyor...Birkaç gün önceden ders başına oturmam hayal oluyor, sahiden en iyi son gün çalışılıyor" belki halimi gözünüzde canlandırıp gülersiniz falan. Ama bunları yazmak da sıkıcı olmaya başladı, hepsini "sınav psikolojisi kardeşim" üçlemesinin içine sığdırıyoruz artık, zaman değişti:)

Neyse diyeceğim odur ki sınav psikolojisiyle birlikte karışık hallerdeyim. Benden bu aralar buraya yakışan yazılar çıkmaz. En yakın zamanda diyelim biz...

Buradan sınavları başlayan ahaliye selam ederim.

Kalın sağlıcakla:)

Ben lider olmak istiyorum!

2009-03-16T20:26:00.007+02:00

Lider olma ruhu şehrimizi, yurdumuzu esir aldı şu sıralar. Elimiz kolumuz belli bir tarihe kadar bağlı olmak zorunda olduğundan, lüzumsuz yerlerde elimize ayağımıza dolanan parti bayraklarına katlanmak zorunda olan bizler, nihai kararı zarf içine sığdırabilecek miyiz orası epey bir şaibeli. Ancak bildiğim tek şey bu kadar tüketim çılgınlığı ile sayısı konusunda çelişkiye düştüğüm bir yığın çocuğun gelecek masrafları çıkarılma olasılığı çok yüksekti.

Bir insan neden lider olmak ister diye düşündüm durup duruken. Aslında durup duruken değil bahsi geçen bayraklardan bir kısmı içinde bulunduğum otobüse dolanıp lider adayıyla mecburen göz göze gelince aklıma düştü bu soru. Liderlik; doğuştan gelince üstü kapalı daha doğrusu sindirilmiş olan meziyetken, sonradan kazanılınca tıpkı lotodan çıkan ikramiyeyi sindiremeyip ilk önce pahalı araba , yat , kat satın alıp sonradan görme olmak gibi.

Şimdilerdeki lider tanımının megalomanlıkla ilintili olması kaçınılmaz dedim ilk önce. Neden insan yüzünü kumaş parçalarına broşürlere , reklam panolarına bastırıp başkalarına ''beni seç beni seç'' demek ister ki (?) Her sabah aynaya bakıp bugün yine güzelim demek gibi bir duygu olsa gerek, ya da cebinde taşıdığı el kadar aynaya kocaman bir gülen yüzle bakıp kendini seyretmek gibi...

Savuduğun düşünceyi değil gamzeli gülüşünü insanlara satmak, '' yapabilirim'' dedikçe aslında ''yapamama ihtimalini'' daha çok insanın aklına düşürmek. Ya da ''ben yaptım'' ı vurgulamak. Senden aldığım vergiyle şimdi hepimiz kol kola girdik ve boy portre fotoğraf çektiriyoruz, oyunu bizden esirgemeyeceğine inandığımız güzel insanlara hediyeler yolluyoruz. Ben daha önce hiç iyi iş çıkarmadım ama seçim zamanı dile getirmek geldi içimden '' bunların hepsini ben yaptım'' bu tüneli kazan adam olmasaydı aslında büyük olasılıkla ben bunu yapamayacaktım diyememek. Böyle gelmiş böyle gider, basma kalıp insan kampanyaları. İnsanlara kendini koyun olarak hissetmeleri için nedenler sunmak.

Nitekim ben kendi ülkem adına hâlâ : gelmiş geçmiş tek liderin bana sadece bir tek ismi hatırlatmasına şaşırmıyorum.

Couchsurfing

2009-03-16T11:05:00.006+02:00

Arkadaşlar merhaba,

Uzun zamandır süregelen sessizliğimi yeni öğrendiğim ve geç öğrendiğimden dolayı çok pişman olduğum bir sitenin tanıtımıyla bozacağım.
Ben şahsen ki tanıyanlar da beni bilirler yeni insanlarla tanışmaya bayılan yeri geldimi evinde ağırlayan yeri geldimi de kendi dolaşan bir insanım. Kuzenimin vasıtasıyla yunanlı bir kız arkadaşla tanıştım sevgili sLn ve e. d de bilirler :). Kuzenim de o arkadaşla bu bahsedeceğim sitede tanışmış,şöyle ki;

www.couchsurfing.com adlı site size yurt dışına çıktığınızda kalacak yer bulma imkanı ya da ülkemize gelen arkadaşlara kalacak yer yani bir "couch" sağlama imkanı veriyor.
Siteye üye olduğunuzda karşılayabileceğiniz düzeyde bir seçeneği seçiyorsunuz. Mesela kimseyi evinizde barındırmak istemiyorsunuz ama ülkemize yeni gelen birine İstanbul'u gezdirmek ya da hoşsohpet muhabbet olsun diyerek birlikte bir kahve içmek istiyorsunuz. Bu da mümkündür sadece bu seçeneği işaretleyip yeni gelen insanlarla, farklı kültürlerle vs dışarıda da tanışabilirsiniz.
Yok eğer yalnız yaşıyorum evimde yatacak fazladan bir yerim de var hem bana da birkaç gün arkadaş olur derseniz seçeneği ona göre işaretleyip size uygun bir zamanda gelecek konuklarınızı ağırlayabiliyorsunuz.

Ben bu siteyi çok sevdim hatta o kadar pişmanım ki keşke Avrupa turuna çıkmadan önce öğrenseymişim. Hem gereksiz masraf yapmamış olur hem de yeni yeni ve daha fazla insanla tanışma imkanı bulurdum.
Dediğim gibi çok faydalı ve eğlenceli bir site. Eğer imkanınız varsa bir bakın derim :)..

www.couchsurfing.com

Beni ara -3-

2009-03-15T21:10:00.000+02:00

Yazı yazmayı her şekilde seviyorum ama yazarken en çok eğlendiğin şeyler nedir diye sorsalar (niye sorsunlar ki) kesinlikle google analytics aramalarını da söylerim.

Uzun zamandır ihmal etmişiz, bakalım bizi arayanlara :)

"Türkü senaryoları"

En çok gelen aramalardan biri bu ama ben ne demek istediklerini anlamıyorum. Türkü senaryoları nedir, bilen var mı?

"Dul kadınlar nelerden hoşlanır"

Sevgili erkekler,

Siz hani kadınlar çok karmaşık, çözemiyoruz diye sızlanıp duruyorsunuz ya, kıyak yapasım tuttu. Yaklaşın şöyle bir, anlatacaklarım var size.

Şimdi efendim, kadın her yaşta kadındır bu konuda bir anlaşalım.

Genç-yaşlı fark etmez.

Ayrıca medeni durum da fark etmez.

Nişanlılar şunlardan hoşlanır, evliler diğerlerinden, bekarlar bunları sevmez, dullar en çok bunu sever diye bir şey yoktur.

Bir sonraki dersimizde görüşmek üzere.

Hoşçakalın.

"iki gönül bir olunca"

Güzel olur :) Çeşitli şekillerde geliyor bu arama. Samanlık seyran olur derler efendim, ne derece doğrudur bilemem.

"1 uzaylı ile benim aramda geçen hayali konuşma"

-Merhaba uzaylı.

-Merhaba dünyalı.

-Nasılsınız inşallah?

-İç güveysinden hallice. Sizleri sormalı.

-Çok şükür, yuvarlanıp gidiyoruz biz de.

-Allah iyilik versin efendim.

-Amin cümlemize.

"2009 dul bekar evlilik isteyen"

2009'da evlenmek isteyenleri mi arıyormuş? Hayırlı bir kısmet varsa bildiğin, düşünebiliriz canım.

"a"

İşte bu aramaya saygı duydum ben, aramayı yapanı bulursam tebrik edeceğim. Sen google'a "a" yaz, arat ve buraya kadar gel, vallahi bravo!

"acıtan yaralar"

Acıtmayan var mı?

"ağzıyla müzik anlar"

5 adımda google'da arama yapma dersi.

Ders 1:

Siz yazdığınız cümleyi önce bir anlayın, bir insanın anlayamayacağı cümleyi google hiç anlamaz.

"beyaz ten kırmızı ruj"

Hı hı, öyle demiştim ben de. Beyaz tenlilere yakışıyor kırmızı ruj daha çok, bazıları yakışmamasına rağmen ısrar ediyor sürmekte. Tercih meselesi diyoruz, saygı duyuyoruz ama olan göz zevkimize oluyor.

"bülent ersoy resimleri bir bir yanaktan diyelim"

Biraz önce bahsettiğim ders 1'e sen de katılmalısın canım. Anlaşılır cümleler yazmazsan google seni böyle alakasız yerlere gönderir işte.

"büyüyünce oyuncu olmak neden istenir"

Büyüyünce öğretmen olmak neden istenir?

Büyüyünce mimar olmak neden istenir?

Büyüyünce doktor olmak neden istenir?

Sorular çoğaltılabilir ve hepsinin cevabı aynıdır. Özel bir sebebi yoktur.

"dul kızlar"

İşte yine onlar! Çıkın hayatımızdan!

"erkek kıza seni seviyorum desin oyunları"

Gerçekten demiyorlar di mi, tamamen oyun, hı?

"erkekler kırmızı ojeyi sever mi"

Genelleme yapamayız bu konuda, kimisi sever kimisi nefret eder.

"Günlük hayatta pijamanın önemi"

Pijama giymek önemlidir. Çıplak yatmamalıyız di mi? Evimizde yalnız yaşıyorsak ya da evliysek ve evde eşimizden başka kimse yoksa sorun olmayabilir ama ailemizle yaşıyorsak muhakkak geceleri pijama giymeliyiz. Evde annemiz var, babamız var, kardeşlerimiz var, çıplak dolaşılır mı hiç? Dolaşılmaz, ayıp. Ayrıca pijama giyenler daha uzun yaşarmış, ciltleri bebek cildi gibi olurmuş, yanakları Heidi gibi kırmızı olurmuş derler ama doğru mu bilemem.

Eğer bu bir kompozisyon konusuysa bunu yazdıran öğretmeni getirin öpüjem :D Bayıldım :))

"İnternet arkadaşına çağrı at"

Niye? Manyak mıyım ben?

"İşimizi kolaylaştıracak ortaya çıkmamış bazı icatları görmek istiyorum"

Sen de diyorsun ya bak, ortaya çıkmamış henüz onlar. Saklandıkları yerden bize bakıp şeytanca gülümsediklerini hissediyor musun sen de? aaa bak biri tam arkanda!

"kadınlar jartiyer giymeyi sever mi"

Hiç denemedim ama rahatsız görünüyor. Kadınlar güzel görünmek adına çok rahatsız şeyler giyebilirler. (Evet giyiyorum, giyiyorsun, giyiyor.) Jartiyer denen şey muhtemelen rahatsızdır, bence komik de görünüyor ama birileri (erkekler diyebiliriz kısaca) bu bahsi geçen kadınlara jartiyeri yakıştırıyorsa kadınlar da giyer canım. Ama bu jartiyeri sevdikleri anlamına gelmez.

Bu kadar fedakarlık yap, yine de laf etsinler, aaaah ahhhhh.

"kırmızı ruj fransızca"

Şimdi kırmızı=rouge

ruj ise "rouge à lèvres".

Birleştirince "Rouge à lèvres rouge" oldu, çok da abuk oldu, msn iletine başka bir dilde yaz bence, daha iyi ;) (çok tuhaf oldu ya, francophone'lar bir bakın bakalım, ruja günlük dilde başka bir şey mi diyor bu Fransızlar :)) )

"kızlar beni nasıl arar"

Bilemem. Ama duruma bakılırsa sen kızları google'a yazıp arıyorsun.

"lisede son sene alan değiştirmesi var mı"

Bu kadar öğretmen bir araya geldi diye eğitimle ilgili her sorunda bize geliyorsunuz ama biz de bilmiyoruz, inanın :)

"otobüste geçen muhabbetler"

-Şişli'den geçer mi?

-Geçer.

-Pangaltı'da inicem, gelince bana haber verir misiniz?

-Olur.

-Körük boş, arkaya ilerleyelim.

-Lütfen ilerler misiniz, arka taraf bomboş, insanlar binemiyor sizin yüzünüzden, ne ayıp şey yaaa.

-Kaptan orta kapııı.

vb.

"radyo dinlemek bir ayrıcalık"

İşte insan bir şeyi seviyorsa böyle sevmeli!

"Sen benimsin ben senin insanlarda"

İnsanlar kiminmiş?

"serdara ortaç evlilik var mı?"

Türkçe derslerine başlamak farz oldu :)

Bilmiyorum evlilik var mı. Varsa da gözümüz yok, Allah mesut etsin.

"Sertab Erener nelerden hoşlanır"

Bilmiyorum. Merak da etmiyorum. Sen neden ediyorsun?

Sertab Erener'de gözün mü var? Ablamın şahane, muhteşem, mükemmel bir sevgilisi var, zevklerini google'dan arayan bir adam için o muhteşem varlığı mı bırakacak?

Ha kendime güveniyorum ikisini ayırırım dersen elimden geleni yaparım senin için. Kendisi için kullandığım sıfatlara bakarak Demir Demirkan için hissettiklerimi anlayabilirsin :)

Aklıma gelmişken kendisinin muhteşem sevgilisi Demir Demirkan'a sesleneyim, hani olur da google'da kendini aratır, buralara gelir.

Demir sana aşığım, aşığım, aşığım, aşığım, aşığım! :D (abartmayalım, hayranlık diyelim diyeceğim ama hayranlık da hafif kalıyor. Bilemedim ne desem.)

"sevgiliyle ilk buluşmada giyilmesi gereken giysi"

Yazı dizimize hızla devam ediyoruz. Bu ayki konumuz giysiler.

Birkaç arama yukarıda jartiyer vardı, sen abartıp jartiyerle gitme. Hava durumuna da bağlı aslında. Ben çok abartı giyinilmemesinden yanayım. Korkutma adamı yahu! O da insan. (yazarken buna inanıyor muyum? Hayır.)

"spam maillerden para kazanmak"

Adı üstünde spam mail. Ne kazanmayı umuyorsun ki?

Boşa giden 2 saat!

2009-03-15T11:02:00.002+02:00

Dün önümde yürüyen 20'li yaşlardaki 3 genç arasında geçen konuşmanın bir bölümü:

"Sus be salak, getirdin bizi saçma sapan bir filme, 2 saatimiz boşuna gitti."

Cümlenin muhattabı olan şahıs konuşmadı, muhtemelen o 3 kişiden en aklı başında olanı kendisi, ben öyle hissettim.

2 saatleri sinemada boşa giden bu gençler sizce sinemaya gelmeselerdi ne yapacaklardı?

Çaresi olmayan bir hastalığa çare bulacaklardı.

Dünyayı daha iyi bir yer yapacaklardı.

Dünyaya çarpmak üzere olan bir göktaşı olduğunun haberini aldılar, sinemaya gelmeselerdi daha çabuk önlem alabileceklerdi.

Gönüllü bir kuruluşta birilerine yardımcı olacaklardı.

Karşıdan karşıya geçemeyen yaşlılara yardım edeceklerdi.

Kendilerine bir iyilik yapıp oturacak 3 sayfa kitap okuyacaklardı.

Aslında hepsi öğrenciydi ve çalışmaları gereken dersleri vardı.

Herhangi bir yerdeki çöpleri toplayıp çevre temizliğine katkıda bulunacaklardı ya da daha iyisini yapıp insanlara neden çöpleri yere atmamaları gerektiğini öğreteceklerdi.

Hepsi iş adamlarıydı ve çok para kaybettiler 2 saatte.

Çok uçmaya gerek yok, anne babalarına işlerinde yardım edeceklerdi belki.

Liste uzar.

Peki bu gençler sinemaya gelmeselerdi aslında ne yapacaklardı biliyor musunuz?

Yine arkadaşına salak diye hitap eden ve bence ortamın asıl salağı olma ihtimali hepsinden yüksek olan insandan dinliyoruz:

"Gezerdik caddede, ne işimiz var sinemada"

Tabi ya gezin caddede, ne işiniz var sinemada?!

Koskoca 2 saatinizi kaybettiniz! (nasıl da dramatik bir hava oluştu o öyle derken görmeliydiniz.)

Caddede 2 saat gezemedi o çocuk.

2 saatini sinemada kaybetti.

Filmleri 45 dakika yapalım da beğenmedikleri filmlerde çok zaman kaybetmesin yurdumun pırıl pırıl beyinleri. Dünyaya faydalı olacak onlar ve bunu yapmak için daha çok zamana ihtiyaçları var! Filmler sadece eğlence için yapılır, izleyen insana asla bir şey katmaz, o yüzden 2 saat çok fazla di mi?

Yazık değil mi ona?

Hı?

(ben deli oluyorum diye hep bana mı denk geliyor bunlar sizce?)

Hoşbuldum hoş!

2009-03-09T16:59:00.005+02:00

Kokuşmuş, yapış yapış melankoli kokan, bıkkın ruhların aç olduğu bir şey vardır: Değişiklik.
Bazen yeni bir ay, bazen yeni bir film, bazen yeni bir şarkı, mekan, yemek, arkadaş... vs vs bu değişiklik kelimesinin kalıbına uyar ve bizi doruk yaşantılara götürürler. Misal mart ayının gelmesiyle birlikte henüz baharın o muhteşem alametlerine(çiçek, böcek ne varsa) tanık olamasak da içimde bir şeyler kıpır kıpır olmaya başladı.

Baharın gelmesi yetti mi bana? Yetinmedim tabii, mart geldi ve ben yeni bir yaş istedim 2009'dan, bir gün sonra bana 19'daki 1'i değiştirip yepyeni bir "2" verecek mesela. Bilmem mutlu muyum orası apayrı bir konu fakat; seviyorum işte değişikliği!

Sonra birkaç gün önce sevgili sLn'den de pek güzel bir teklif aldım. Değişiklik dedik ya, bu da o değişikliklerin en güzellerinden biriydi. Bahar gelmiş kapıya, kırmızı ağaca da uğramış ve yeni bir çiçek adayı elma olma yolunda klavyesini tıkırdatmaya başlamış. İşte olay bundan ibaret:)

"Kırmızı ağaçta mavi elma" mutlu bir alan, sahiden. Mutlu bir ismin altında, mutlu bir tema ve en derininde mutlu yazılar var. Ben de elimden geldiğince bu mutluluğa bir katkı sağlamaya çalışacağım işte. Henüz tohum halindeyim, yeşerip çiçek açacağım ve mavi bir elmaya dönüşeceğim o güneşli günü merakla bekliyorum.

Ne diyeyim ki başka?
Güzel bir zamanlama oldu işte:)
Bir çok yenilikle, belki de yeni bir benle adım attım buraya:)
Bahar ve yeni bir yaşla birlikte şööööyle bir uzanacağız takvime.
Bakalım neler olacak?

Meraklı ve mutluyum.
İnsan bir yere yenice gelmişse başka hangi duyguyu iliklerinde hissetmek ister ki?
Hoş geldiğimi hissediyorum:)
Hoşgeldin diyenlere yürekten bir hoşbulduk deyip şimdilik kayboluyorum.
Hoş kalın emi!

Hoşgeldin A.nur...

2009-03-09T15:18:00.003+02:00

Bahar geldi ya, hepimizde bir yenilenme telaşı var bugünlerde...

Bazen insan ihtiyaç duyuyor tazelenmeye, zamanın bize öğrettiklerinden biri çünkü yeniliklerin güzel olduğu...

Şablonumuzu değiştirdik, siz fark etmediniz ama epey yorucu bir değiştirme işlemi oldu RedPharos'umuz için. Her şeyden önce başında durmadan yeni bir şeyler soran sLn belası var. (bkz:ben) Değiştirdik, daha ferah oldu, içimize sindi.

Sonra kalabalıklaşalım dedik. Kim olsun kim olsun soruları dönmeye başladı beynimizde. Birbirinden farklı işleyen beyinleri bir araya getirince bir kerede sonuca ulaşmak zor olur tabi. Misal şu yazımızda sancılı isim seçme sürecimizi anlatmıştık. Aklımıza gelen isimlerin bir kısmını yazabilmiştik sadece :)

Sıra ağacımıza dahil edeceğimiz yeni insanlar seçmeye gelince farklı dertlerle uğraştık. O olur mu, bu olmaz mı, şu nasıl olur sorularıyla bir süre boğuştuktan sonra yeni yazarımız Erspek'e merhaba dedik hep birlikte. Güzel yazılarıyla bir anda hareket getirdi ağacımıza. Müzik konusunda epey tutucu bir insan olan ben severek yazdığı her kelimesinden hissedilen müzik yazılarını okuyunca "dur dinleyelim bakalım nasılmış" der oldum :) Müzik konusunda tutucuyumdur dedim ama yine de rock müzik (ve metal tabi) dışındaki bütün türlere karşı ön yargılı olduğum sanılmasın, benim allerjim kalitesiz şeylere... Türü ne olursa olsun. "Ne dinliyorsun" sorusuna cevap olarak "kaliteli olan her şey" değil, "rock" diyorum tabi ama olsun :)) Bu yeni şeyler denememe engel değil.

Ardından "daha, daha, daha, daha" dedik, 2. davetimizi A.nur'a gönderdik, o da kabul etti :)

Persona noN grata isimli blogundan takip ettiğiniz A.nur ara ara buralarda da olacak artık yani :)

Hoşgeldiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiin diyeyim ben hemen :))

Dedik ya yenilikler iyidir, severiz biz yenilikleri diye, bakarsınız yarın geliriz ağacımıza 3 kişi daha geldi deriz, belli mi olur. Kocaman bir ağacımız var dedik, çok kişiye yer var :))

Hem aramızda kalsın ama birlikte yazmaktan keyif alacağımız isimler bile belli kafamızda :p Ötesi de kader kısmet... (henüz onlar bile bilmiyor olabilir :D )

Güneşli ve güzel bir bahar günü, geleceğimi şekillendirmek adına bir adım atmış olabilirim bugün, daha doğrusu bugün attığım adımın geleceğim üzerinde önemli etkileri olabilir. Bakalım artık, hayırlısı.

2 gün önce sevimli bir dost sihirli değneğini salladı yüzüme doğru, "heyy uyan bee, bırakma bu kadar kendini" nidaları eşliğinde. Başkalarının mutsuzluğuyla mutlu olan insanların olduğu bir dünyada yaşarken birilerinin farklı olduğunu bilmek güzel.

Kazara mp3'üme düşmüş bir şarkı da yolda gelirken bana dedi ki:

Que sera, sera
Whatever will be, will be
The future's not ours to see
Que sera, sera
What will be, will be

Kazara düşmüş diyorum ama aslında ihtiyaç duyulan bir anda karşıma çıkması basit bir kaza değil kesinlikle...

Güzellikler bir araya gelip günümü aydınlatınca ben de keyifle oturdum bilgisayarımın başına, hem yarının ne getireceğini kim bilebilir ki???

Küçük mutluluklarım

2009-03-07T15:00:00.002+02:00

Durumlar ne kadar iç karartıcı da olsa bir yerlerden kendime küçük mutluluklar bulmayı başarabilirdim bir zamanlar. Pollyannacılık oynayıp her türlü olumsuzlukta olumlu bir taraf görmekten bahsetmiyorum. (Bir kolum koptu ama olsun bir tane daha var)

Şu ara ne zaman "her şeyin kötü olma ihtimali kadar iyi olma ihtimali de var" demek için ağzımı açsam sevimsiz birileri çıkıp "hayır her şey daha kötü olacak, durmadan daha kötüye gidecek" diyerek ağzıma tıkıyor kelimelerimi.

Bir yerden sonra onlara benzemeye başladığımı fark ettim. Hayatımın hiçbir döneminde umutsuz bir insan olmamıştım. Her şeyin en kötüsünü de düşünürdüm tabi ama hep iyi olanı beklerdim. Ama şu ara ne zaman iyi olanı beklemeye niyetlensem çevremde sinirimi bozmak için hazırda bekleyen tipler karşıma çıkıyor.

"Her şey kötü olacak."

"Durmadan kötüye gidecek."

"Tahmin ettiğinden çok daha iğrenç olacak."

"Hiçbir şey için umut yok."

"Bu saatten sonra bir şeylerin yoluna gireceğine inanıyor musun sahiden?"

"Saçmalama!"

Falan filan.

Sıkıldım sizden insanlar!

Umutsuzluğunuzu kendi kendinize yaşamaya devam edin. Kendiniz gibi umutsuz insanlarla bir arada devam edin depresif yaşantılarınıza. Benden uzak olun...

Ciddiye alınmadıklarını yeterince belli ediyorum neden pes etmiyorlar? Muhakkak açık açık "Seni ciddiye almıyorum" diyip kırıcı mı olmalıyım?

Küçük mutluluklarımı geri istiyorum.

İlkbaharda gördüğüm çiçek açmış ilk ağacın verdiği o mutluluğu...

Sinirli bir anında yolda sana gülümseyen o küçük çocuğu...

Çiseleyen yağmur altında ağır adımlarla yürümenin verdiği huzuru...

Duvardaki çatlaktan çıkmış üç tane küçük yaprağın yüzüne kondurduğu gülümsemeyi...

İyice benden uzaklaşmadan önce tüm kuvvetimle asılmak istiyorum, yeniden tutunmak istiyorum o küçük mutluluklarıma.

Başkasının mutsuzluğundan keyif alan insanlar;

lütfen bütün olumsuz düşüncelerinizi, bütün umutsuzluklarınızı alın ve gidin hayatımdan ...

(Karikatür Umut Sarıkaya'dan.)

Radyo

2009-03-02T19:32:00.008+02:00

Dün gece bilgisayarın başında her zamanki gibi müzik dinlerken elektrikler kesildi. Nasıl olsa uyuyacaktım yatağa gitmeye üşeniyordum iyi oldu dedim içimden. Küçük odadan radyolu feneri alarak odama gittim.

Yine yatmadan önce biraz müzik dinleyim iyi olur diye düşünerek fenerin radyosunu açtım. Radyo MW kanalında kalmış. Bir an çocukluğumu hatırladım. Kutu şeklinde açık kahverengi ağır bir radyomuz vardı. En sevdiğim oyuncağımdı. Bu kadar çok radyo kanalının olmadığı zamanlardı o yıllar. 2, 3 radyo kanalı vardı sanırım hepside TRT nin kanalları. Müzikten çok radyo temsilleri hoşuma giderdi. Her gün saat 16:00 da başlayan bir polisiye temsil vardı konusu aklımda hayal mayal. Hem korkardım hem dinlerdim.

Haliyle 2,3 kanal radyo olunca bir süre sonra sıkılıp, MW kanalında dünya radyolarını dinlemeye çalışırdım. Ama onlarıda dinleyebilmek çok zordu, antene elinizi dokundurup tam cızırtısız bir şekilde frekansı yakalamak biraz ustalık gerektiriyordu. Sonra bir frekans ı yakalayınca dinlerdim ve işte bu Yunan radyosu, Rus radyosu, Arap radyosu derdim. Onları dinleyebildiğim için kendimi ayrıcalıklı hissederdim. Sanki özel bir aygıtla bilinmeyen birşeyleri keşfediyordum. O radyolarda da müzik olmazdı, sadece konuşurlardı. Bu kadar konuşacak şeyi nerden buluyorlar diye düşünürdüm. Bazende mors alfebesine benzeyen sinyaller duyardım, mors alfebesi listesinden bakıp çözmeye çalışırdım tabi birşey anlayamazdım.

Misafirliğimize gittiğimizde, gittiğimiz evde genelde büyük bir radyo olurdu. Hemen gidip bakardım, Tuning bölümünde bir sürü şey yazardı. En çok dikkatimi çekenler ise şehir isimleriydi. Madrid, London, Paris... düğmeyle onun üzerine gelince o şehirlerin radyolarının dinlenebildiğini düşünürdüm. Ama haliyle çocukça çekingenlikten utanmaktan ne sorabilirdim ne de o radyoyu açmayı düşünürdüm.

Dün gece de bir elim antende bir elim arama tuşunda, sanki Fm kanalındaki 100 lerce radyo yetmiyormuş gibi yabancı radyoları aradım. Pek de dinlenecek birşey bulamadım, sanırım eski radyoların kapasiteleri daha yüksekti.

Sonra Fm kanalına geçtim, frekansı hatırlamıyorum ama bir temsil buldum. Temsil'in konusu ilginç bir şekilde Kenya da geçiyordu. Konusu çok önemli değil gerçi ama bir süre temsili dinledim. Ardından ne var ne yok diye diğer kanalları gezdim. Bir tane jazz çalan bir radyo bulamadım. Dinlediğim şarkılarda ilginçtir hep çocukluğumdan kalma şarkılardı. Erol Evgin, Sezen Aksu ve Nilüferin eski şarkıları... Hala bıraktığım yerdeler dedim içimden.

Sonra karşımda duran televizyondan bir çıtırdı geldi, kırmızı ışığı yanıyordu televizyonun. Elektrikler gelmişti. Kapıya doğru baktım açık bir ışık bırakmışmıyım diye, ama ev hala karanlıktı. Elektrikler gelince radyonun büyüsüde gitmişti ev hala karanlık olmasına rağmen. Fenerli radyoyu kapatıp koltuğun üzerine bıraktım...

Spam Mailler

2009-02-23T17:10:00.012+02:00

Uzun yıllardır kullandığım bir mail adresim var. Hergün en az 10 tane spam maili geliyor. Serverdaki spam guardlar filanda kar etmiyor haliyle, sadece bir bölümünü engellenebiliyor onlarda ilaç firmalarından gelenler.

Bugünde önemli bir yerden mail bekliyordum. Maili her kontrol edişimde yeni mail uyarısına sevinip sonrasında da bu da spam diyerek geçtim. İşte bugün beni sinir eden maillerden bir kaçı.

-----------------------------------------------
Greetings,

I am Mrs. Angie ..., a staff of Fedex Courier
Service here in West Africa . We have a parcel
to deliver to you from the Coca Cola Company.

Contact Person: Mr. Mark...
Email:...
Tell: +234...

-----------------------------------------------

Angie yani seninle batı Afrikada ne işim olur anlamadım. Hem Coca Cola ne alaka.

-----------------------------------------------

Account Locked !

Dear Customer,

We are sorry to inform you that due to the number of incorrect login attempts, your Account has been locked for your security.

UNLOCK YOUR ACCOUNT

Thank you for your prompt attention to this matter.

We apologize for any inconvenience.

Thank you for using Online Banking!

------------------------------------------------

Hiç olmayan bir bankadaki olmayan hesabım kitlenmiş ne diyim teşekkür ederim.

------------------------------------------------

Hey,

Michael Vincent here, and yes I wanted to let you in on

a very special money making secret of mine.

First of all, I used to work a very bad paying job and I

could hardly pay my bills. I was feeling really sad and down.

...

------------------------------------------------

Micheal sen böyle gizli sırrınla para kazanmanın yolunu bulduysan gerçekten ta Oregondan aklına ben mi geldim ne diyim sana bilmiyorumki.

------------------------------------------------

SAÇ EKİMİNDE DEVRİM. Ücretsiz Randevu İçin Bizi Arayın 0 212 ....

------------------------------------------------

Bu spam maili daha anlamlı oldu ama saçlarımın döküldüğünü nerden biliyorsunuz? Saçlarım omuzlarımı geçiyor :)

Bazende çinçe spam mailleri gelmekte, hiç sıkılmadan bunca yıldır hergün hergün birileri böyle maillerle uğraştığına göre bir şekilde geri dönüş elde ediyorlar demekki. Ama dönüş oranlarının milyonda bir olduğuna eminim.

Einstein'nin Büyük Fikri - E=mc²

2009-02-22T20:08:00.001+02:00

"E=mc² denklemini düşündüğümüz de Einstein aklımıza hep kırışık yüzlü, ak saçlı bir ihtiyar olarak gelir. Ama E=mc² nin Einsteinin yaşlılığıyla bir ilgisi yoktur. Genç, enerji dolu, dinamik hatta seksi Einstein'nin buluşudur..."

E=mc² formülünün tarihsel olarak gelişimini anlatan bu belgesel açıkcası beni çok etkilemişti. Bu belgesel hakkında söylenecek çok şey var ama burayı okumaktan çok öncelikle izlemenizi öneririm.

Böyle bi belgeseli yayınlayan Ntv'ye ve nete yükleyen kişiye teşekkürler.

Hoşgeldin Erspek :)

2009-02-20T22:50:00.006+02:00

Merhabaaa arkadaşlar :)
Blogumuz uzun bir süredir sessizdi. Bu sessizliği yeni bir arkadaşımızı aramıza katarak bozduk. Sevgili Erspek de artık blogumuzda fikirlerini bizimle paylaşacak. Arkadaşımız aynı zamanda müzikle uğraşan müzik dolu bir insan. Zaman zaman caz ağırlıklı yazılarını okuyabilirsiniz burdan..:)

Ersinnn birkez daha hoşgeldin...

2009-02-09T01:02:00.001+02:00

Daha gelmeden onun hakkında ilk ben yazacağım diye inat ettim...

Dünya çapında hatırı sayılır günlerden biri olan, adını anmak istemediğim, ama hepinizin kalp simgesinin ve akabinde gonca gülün arabeskliğinin tavan yaptığı gün olarak yakından tanıdığı, mümkünse sokağa çıkmayarak gözlerden ırak ''gönül''den de ırak kalacağı ve mutlu olacağı o meşhur valentine' in günü efendim bahsi geçen.

İlk kim kutlamış Türkiye sınırlarında bilmiyorum ama, hiç iyi etmemiş mi, yoksa ilk kutlayan da kusur bulamayıp asıl suçu olayı gelenek haline getirenlere mi atmalı bilemedim. Mutlu çiftleri sonuna kadar destekliyoruz efendim. Çift olduğunu belli etmeyen ama sorsan ''yanımdaki insan benim eşim'' diyecek gibi bakan, ya da o günü iki kişiye yapıştırmadan sevdiği tüm insanlara sevgisini bi kez daha belli etmek için değerlendiren, mutluluk potansiyeli diğer insanlara göre bir hayli belirgin olan o güzel insanları kutluyorum şimdiden.

Hani üstünde '' I love you'' yazan ayıcıklar ve yastıklar vardır ya onlardan hâlâ satmaya yeltenen satıcılar varsa burdan uyarıyoruz kendilerini '' işi riske atmayın!'' .Diyorsanız onların bir kademe üstü var '' I (burda kalp var) u'' yazıyor onların da devri geçmiş bulunmakta, diye ısrarcı davranırız. Kupa ve cam gonca güllerden hiç bahsetmiyoruz zaten üstüne daha fazla konuşursak yayın akışımız sanıyorum ki durdurulur.

Vıcık- cıcık- gıcık olmayan, güler yüzlü insanların nice mutlu günleri olsun inşallah. Ben kendi adıma diğer blog arkadaşlarımın isimlerini kırmızı ağaçlara kazıdım, gönül isterdiki mevsim elverişli olsun hepsinin adresine mavi elma yollayayım, ama şimdilik elimizden geldiğince yorucu olmaya bakacağız.

Kendimi seviyorum, seni seviyorum, bunu seviyorum, şunu seviyorum, atladığım bir ayrıntı varsa da onu bilmiyorum :)

Beni ara! -2-

2009-02-02T00:22:00.002+02:00

Bakalım geçen zaman diliminde google kimleri atmış buralara :)

*"Beni ara"

Böyle başlık atarsan gelir tabi aranma meraklıları :) Epey gelen olmuş "Beni ara" diyerek. Siz numaralarınızı bırakın döneceğim ben ;)

*"Dul kızlar"

Google yanlış göndermişsin bebeğim, bizden "evde kalmış kızlar", "kız kuruları" gibi bir şeyler belki olur da "dul" olabilmek için öncelikle evlenmiş olmak gerek ve bildiğim kadarıyla aramızda daha önce evlenen olmadı :)

Ayrıca dul kız nedir hâlâ çözemedim, geçen sefer de bu tür aramalar vardı.

*"kız dul"

Bu da dul kızın bir değişiği ama elimizde bundan da kalmadı maalesef.

*"je voyage en français lise 1"

Lisede bu kitabı okuyan biri olabileceği gibi bizim bir sınıf arkadaşımız da olabilir bu aramayı yapan :) Ders kitabı incelemesi dersinde incelediğimiz kitaplardan biri "je voyage en français".

*"42 beden bayana yakışır mı"

Niye yakışmasın be :s Bence yakışır, kızlar siz ne dersiniz?

*"ama mutlaka açılsı açılan barbi süslü araba oyunu"

Şimdi bu güzel kızımız barbi süslü araba oyunu oynamak için kendini parçalamış, tıkladığı hiçbir site açılmayınca aramasına "ama mutlaka açılsın"ı eklemiş. Eh buraya geldiğine bakılırsa yine açamamış :))

*"Angelina Jolie nelerden hoşlanır"

Çocukları sevdiğini tahmin etmesi zor değil ama onun dışında neleri sever onu bilemem. Ayrıca zevklerini öğrenmek sana bir şey kazandırmayacak, Brad Pitt diye bir kocası var biliyorsun ki :) Sen kendi etrafındaki kızların nelerden hoşlandığını öğren, onlarla şansın daha fazla ;)

*"Aslan burcunun ruh ikizi"

Kesinlikle yine aslandır. Birbirlerini idare ederler. Başka burçtan insanlarla geçinmek zor :D

*"athena şarkılarında anlatılmak istenen"

Şarkı ismi versen yardımcı olacağım ama böyle yardımcı olmam zor.

*"au bonheur des dames konusu"

"Au bonheur des dames" ismindeki bir mağazada geçiyor hikayemiz, Denise'imiz var, zavallı yavrum parası yok, kardeşlerine bakmak zorunda, ki bu kardeşlerden biri safi zarar. Ne iftiralar atıyor mağazadaki kızlar bizim Denise'e bir duysan için parçalanır :( Bir de mağazanın sahibi Octave Mouret var, paraya para demiyor bu adam. Bütün kadınlar etrafında falan. Eh tabi ki dünyanın her tarafında olan şey orada da oluyor, Mouret etrafındaki o kadar kadına rağmen kendisine yüz vermeyen tek kadına, bizim Denise'e tutuluyor :-/ Mouret'den başta nefret etsek de aşk böcüğü moduna geçince sevmeye başlıyoruz. Olayın temeli bu, daha fazla ayrıntı vermeyeyim, kendin oku :))

*"Açık öğretimden ortaokul kaç senede biter"

Sendeki potansiyele bağlı.

*"Ağaçta kırmızı elma görmek"

3 vakte kadar sevineceğine delalettir yavrum.

*"ağaçta sallanan kırmızı elma"

Rüzgar esince sallanır, doğal bir şey bu.

*"aşık insanın halleri"

Hımm bir bakalım. Duruma bağlı be. Mutluyken farklıdır ama tahmin edersin ki her aşk mutlu değildir.

*"başak günlük burç hilmi hoca"

Hilmi hoca burç yorumlarına mı başladı :s

*"bekar dul kızlar"

Hem bekar hem dul, Allah Allah...

*"Bekar kız görmek istiyorum"

Duyan da diyecek ki uzaylı falan görmek istiyor. Çık anacım sokağa, bol bol var etrafta.

*"Benimsin"

Oldu. Ama kara toprak ne der bu işe?

*"bir insan sevdiğinin farkında olmayabilir"

Sevdiğinin farkında olmayan insanlar olarak bizi mi buldun google? Yanlış yönlendirme insanları, gayet de farkındayız biz :)) Hem zaten nasıl farkında olmaz insan yahu? Yeri gelmişken hadi pöykürelim, "seviyorum uleeeeeeeeeeeeen"

*"bir duygu"

5 harfli, 2. harfi "e"

*"Can Dündar kim ne derse desin hak ettiğin yerdesin"

Yürü be Can Dündar! Bu gazla daha kimse tutamaz seni!

*"elma ingilizceyle nedir"

Elmanın ingilizcesini soruyorsan "apple".

*"en sexsi bayan"

Sağol google :)

*"En uzun tırnaklı kişisi"

Aman diyeyim benden uzak dursun, bakmaya dayanamıyorum.

*"erkekler kadınlarda kırmızı oje sever mi"

Çok dikkat ettiklerini sanmıyorum açıkçası.

*"Evli bekar fark etmez"

aman aman :s

*"Güzel bir gece için olması gerekenler"

Kiminle geçireceğine göre değişir.

*"insanı insan yapmayan nedir"

Bu nasıl sorudur?

*"istediğin insanın kalbini kırma"

İstediğin kişinin msnini hackleme gibi bir şey mi bu :s İnsan neden birinin kalbini kırmak ister, ruh hastası mı?

*"Je voyage en français lise 3"

*"kız dul etme"

Ben anlamadım.

*"kırmızı ağaçta yeşil elma"

Yok öyle bir şey :)

*"mavi saka ile edanın konuşmasını izle"

Eda ne konuştun mavi sakayla?

*"mavi aşk"

Ben de diyorum, aşk mavi :)

*"Neden urduca öğreneyim"

Neden öğrenmeyesin?

*"Oğlak burcu kırmızı oje sever mi"

Oğlak burcuyum ve kırmızı oje sevmiyorum ama bu genelleme yapmaya yetmez.

*"Olması gereken bir mail!!!!!"

Bizde de yok be :(

*"Polonyalı kızla evlenmek istiyorum"

Yabancı gelin yarışmasına alalım seni.

*"Sana çağrı attım"

İyi halt ettin.

*"seda sayan hangi tül çorap giyiyor"

Hangi tüR mü? Vallahi bilmiyorum be :(

*"seda sayan monroe'ya benzediği anlar"

Mümkün değil. Benzemeye çalışmış olabilir ama benzeyebildiğini sanmam.

*"serdar ortaç yeni albüm yapıyor mu"

Bilmem. Yapmasa da eksikliğini duymam. Mutlu bile olurum.

*"Sertap erener ve ağzıyla müzik yapan"

"Ağzıyla müzik yapan" değil, ismi var o grubun, "Voice Male".

*"Sevgili görüntüleri"

Çok mu ilginç görünüyor bu sevgililer yahu :))

*"Sevgiliyle gidilecek mekanlar"

Ben söylemekten bıktım, siz sormaktan bıkmadınız. Canlarım bakın şimdi, ikinizin de sevdiği yerler vardır değil mi? Heh işte, ikinizin birden sevdiği yerleri bulun ve oraya gidin.

*"Sevgiliyle gidilecek otel"

Hiçbir otelin "sen sevgilinle gelmişsin, içeri giremezsin" diyeceğini sanmam :)

*"sln ruj"

Bu nasıl aramadır :) sLn ruj sever bütün kızlar gibi :D Renk tercihimi sorarsan kahve tonları tercihimdir. Parlatıcı türü şeyleri de severim. Hey Allahım yaaa :)))

Günün özeti :)

2009-01-31T19:50:00.007+02:00

Küçük çapta bir ağaç toplantısı yaptık bugün İstiklal'de. e.d.'yle metro çıkışında buluşup RedPharos'u almak için Japon Kültür Merkezine attık kendimizi. Bir ara hiç çıkamayacağız sandık ama olsun :)

"Japonlar sevimli insanlar" der dururum yıllardır, bugün bu düşüncem tekrar pekişti. Fransız Kültür Merkezinin soğuk insanlarına alışan biz, Japon insanlarını görünce nereye düştüğümüzü şaşırdık bir süre.

Gördük ki Japonların kullandıkları eşyalar da kendileri gibi minik ve sevimli. Dilara gelene kadar

"ayyy Eda şuna baaaaak"

"aaa Selin asıl sen buraya baaaaaak"

cümleleri eşliğinde şaşkın şaşkın bakındık etrafımıza :)

Bizi tanımamalarına rağmen geçerken selam veren Japonlara hemen kanımız kaynadı, ben yarın tekrar gitmek istiyorum oraya mesela :)

Dilara'nın gelmesini beklerken ismini "Take Away" olarak hatırladığım ama emin olamadığım Japon restoranının duvarındaki yazılardan Japonca öğrendik. (:p)

Artık biliyoruz ki suzuki levrek demek, tamago yumurta, tako ise ahtapot. Yazılışlarını da öğrendiğimizde bizi kimse tutamaz, ver elini Japonya! :) Dilara'nın kitaplarını da karıştırdık, ben bir ara "bu bir kitaptır" falan diyordum ama şu an tahmin ettiğiniz gibi hatırlamıyorum :D

Yanılmıyorsam orijinal ismi "ende tura bir ki üç" olan, ama her yerde farklı bir cümleyle oynanan (misal biz ebe tura bir ki üç derdik) o oyunu Japonların "daruma-san ga koronda" ismiyle oynadıklarını öğrendik, pek hoşumuza gitti :)

En doğru hali nedir diye netten ararken gördüm ki bizim ende tura "un-deux-trois"dan geliyormuş, daha bacak kadarken Fransızca sayıyormuşum üçe kadar farkında olmadan. Ben de kendime haksızlık ediyordum "sadece bonjour ve oui'yi biliyordum bölüme başladığımda" diye. Bak sen şu işe yaa...

Sonra Dilara'yı alıp, "yemek, yemek, yemek, yemek" nidaları eşliğinde kendimizi sevdiğimiz mekanlardan birine attık. Ara ara girdikleri düğün salonu modlarına geçtikleri an kalkıp kaçarak uzaklaştık. Tabi karnımızı tıka basa doldurduktan sonra :)

Ne için yürüdüklerini bilmediğimiz koskoca bir grup üzerimize doğru yürümeye başlayınca kendimizi başka bir mekanın kapısından içeri atıp yeme işine kaldığımız yerden devam ettik :D

Bu sırada blogger dedikoduları yapıldı, kız olduğumuz için şükrettik bol bol, 14 şubat saçmalığı, otobüs sapıkları, blogta yapılacak yenilikler derken saatlerce konuşuldu :) Erken ayrılan e.d. yerine İstiklal'de yeni yazar aradık blogumuza, adayları değerlendireceğiz :p emeklerin için teşekkür ederiz e.d. ama artık seninle çalışamayacağız :p

Teşekkür ederim blog arkadaşlarıma bu güzel gün için :)

(resmin konuyla ilgisi yok, verdiğim söz üzerine ekledim)

BERRAK İÇİN YARDIM KAMPANYASI

2009-01-28T21:15:00.003+02:00

Merhaba arkadaşlar,

Bugün güne biraz garip başladım. İçim biraz buruk. Az önce facebook’ta dolanırken bir yardım kampanyasına denk geldim. Dünyalar güzeli Berrak‘ın tedavisi için gerekli olan bir kampanya. Duyarsız kalmak istemiyorum çünkü beş yaşındaki bebeğimiz, yüzünden gülücüklerin eksilmediği, şeker mi şeker, dünyalar tatlısı bir bebek. Aşağıda Berrak’ın annesi sevgili Belgin Elbirlik Kahyalı‘nın gruba yazdığı mektubu veriyorum. Arkadaşlar lütfen duyarsız kalmayalım Berrak’ın koşup oynayabilmesi diğer çocuklar gibi mutlu ve huzurlu bir yaşam sürebilmesi için en azından bloglarımızda ona yer verelim. Berrak çok mutlu bir çocuk olacak, bu mutlulukta hepimizin yeri olsun arkadaşlar.

“Merhaba,

Ben Belgin Elbirlik Kahyalı. Berrak Kahyalını annesiyim. Berrak 5 yaşında İstanbul üniversitesi Beslenme Metabolizma ve nöroloji servisleri takipli hasta. Halen metabolizma servisinde mitakondriyal hastalık tanısıyla tetkikleri devam etmekte olup tanısı konulamamıştır. Nöroloji servisinde yapılan MR ve EEG taramaları ve genel müayene sonucu CP(Cerabral palsi)tanısıyla takip edilmektedir. Nöroloji uzmanımızın tavsiyesiyle Berrka 5 aylık’tan beri fizik tedavi ve rehabilitasyona devam etmektedir.

Bu teşhislerin sonucunda yaklaşık 5 yıllık mücadelemizde Berrak halen oturamaz ve yürüyemez durumdadır. Berrrak 5 aylık ilk nörolojik müayenesinde çok hipoton(gevşek)olması sebebiyle boynunu dahi hiç tutamazdı. Tüm vücut kasları fazlasıyla gevşekti. Bu yapılan türlü kas kuvvetlendirme çalışmalarıyla şu an boynunu azda olsa tutabiliyor. Fakat görülen diğer hasta örneklerinden yola çıkarak,yoğun fizyoterapiyle çok daha iyi olması gerekirken Berrak şu an halen 4 aylık bir bebeğin yerde kendi etrafında döndüğü aşamada. Oysaki Berrak yıllardır hafta içi hergün 3 saat yoğun fizyoterapi görüyor. Diğer yandan haftada 2 saat yüzme,4 saat konuşma terapisi ve 4 saat bireysel eğitim olmak üzere çok sıkı ve disiplinli bir programı var ve benim metanetli kızım bir kere bile uf demeden büyük bir hırsla bu programa ayak uydurabiliyor. Ama doktorumuzunda dediği gibi bilinmeyen hastalığı nedeniyle birşeyler ilerlemesini engelliyor ,hızını kesiyor. Yinede benim hırslı kızımı ve beni yıldıramıyor ve biz mücadelemize son hız devam ediyoruz. Tabii bu durum annesi olarak beni çok üzsede 5 yıllık mücadelemde asla pes ettirmedi. Çünkü biliyorum ki bugün pes edersem birşeyler neden olmuyor veya neden bu kadar yavaş oluyor diye bunca yıllık emeğimi bir kenara atmış olurum. Asıl bundan sonra daha fazla emek istiyor yavrum. Şimdi meyvaları toplama zamanıdiye düşünüyorum.
Fakat yanlış olan ,eksik olan ,bizim hızımızı kesen birşey var bilmediğimiz,anlayamadığımız. İşte bu sebeple geçen yıl nöroloji doktorumuzunda tavsiyesiyle tüm soru işaretlerinden kurtulmak ve gerçek tedaviyle yolumuza hızla devam etmek için yıllardır yaptığım araştırmalar sonucunda bu hastalığın tedavisinde kızım için tek çare olarak Boston üniversitesi kaldı diye düşündüm. Ve büyük bir heyecanla doktorumla görüştüm. Neden Boston dedim ona.Çünkü dedi Berrak’ın altta yatan bilmediğimiz bir doğumsal metabolik hastalığı var.Eğer bunu bulursak ve gerçek tedaviye yönelirsek Berrak yapılan tüm fizik tedavi çalışmalarına son hızla cevap verecek ve bunu dünyada çözebilecek son teknolojiyle donanmış tek çocuk hastahanesi Boston Childrens Hospital. Eğer maddi durumunuz müsaitse hiç durmayın derim ben dedi.İşte o an çocuğum için yapabileceğim en mantıklı çalışmanın,tüm düğümlerin çözüleceği en doğru hamlenin bu olduğuna karar verdim.
Ve bunu öğrenmek için hemen Boston childrens hospital la yazışmaya başladım.Benden ilk olarak Berrak’ın tüm raporlarını,MR ve EEG sonuçlarını kargoyla onlara göndermemi istediler. Hemen gönderdim. Fakat yapılan incelemeler sonucu gele sonuç beni çok üzdü.İmkanı olmayacak kadar çok fatura çıkarmışlardı. Bunu karşılayacak durumda değildik.Babası ve ben hayat standartlarımızı minumum düzeyde tutarak çocuğumuzun genel tedavilerini ancak karşılıyorduk. Boston a gidip böyle bir tedaviyi karşılamamız imkansızdı.Belki zamanı geldiğinde Berrak sizlere teşekkür etmeyi üstlenir. Tek dileğim çocuğumun konuşabildiğini,başını dik tutup yürüyebildiğini ve çok sevdiği bir müzikte kalkıp dans edebildiğini görebilmek. Babası 5 yıldır her yaz bisiklet satan dükkanların vitrinine bakıyor.Belki ona da çocuğuna bir bisiklet alabilmek sayenizde nasip olur.Hastahane ve yol masrafları toplam takriben 40 000 dolar tutuyor. Fatura raporlarını fatura başlıklı albüme ekledim.Desteklerini büyük bir umutla bekliyoruz.

Saygılarımla,
Belgin Elbirlik Kahyalı
Yardımlarınız için banka hesap bilgileri:

GARANTİ BANKASI
ŞUBE: 277 SAHRAYICEDİT
HESAP:6674460
DÖVİZ:YTL
MÜŞTERİ NO:11010093
ADI/ÜNVANI:BELGİN KAHYALI

NOT:Eğer desteğiniz sayesinde gidebilirsek hastanenin kestiği faturayı ve banka dekontunu tüm netliğiyle burada yayınlayacağım“

Arkadaşlar Berrak’ın fotoğraflarına ve durumla ilgili ayrıntılı tüm bilgiye Facebook’daki gruptan ulaşabilirsiniz.

link; BERRAK İÇİN YARDIM KAMPANYASI

Duyarsız kalmayalım…

AHKAM KESEN EGO MAĞDURLARI

2009-01-17T22:52:00.006+02:00

Yeryüzü bizler tarafından işgal altında.

Kendini kurtarma kaygısındaki insanlarız biz, cesurca hareket edemeyen, özgürlüğü elimize aldığımızda yüz bulup daha fazlasını isteyen, verileni sorgulamadan alan, hep benim diyen, karşımızdaki konuşurken gözlerini kaçıran, sonra elleriyle kulaklarını kapatan, sıra bize gelince elimizde hoparlör eksikliği çeken...

Zamanı durdurup sürekli kendi menfaatimize akmasını bekleyen, hırslarının kölesi olup gelecek hesaplarıyla bugününü harcayan, yürümek gerekirken koşan, koşmak gerekirken karşıdan bakan.

Susan, sustuğu vakit; ukala bakan.

'' neden?'' diye sorulunca ''ben bilmem, o yaptı'' diyen... Dünyanın her bir metrekaresini ele geçirip neslimizin devamını bırakmadan asla gitmeyen, ağaçları sadece ısınmak için kullanan, yapraklarını koparmak için bekleyen, bir yere yetişmek için yol kenarında başını uzatmış çiçeğe ayak darbelerimizi savuran, para vererek içtiği suyun şişesini toprağa atan , para vermeden içtiği ya da tükettiği suyun haddini bilmeyen, havasına soluduğundan fazlasını veremeyen...

Can vermediklerimizin canını alan, farklı olanlara gülen, beğenmediğini eliyle iten, kucak açmayı aklına getirmeyen...

Hep başkasından öncü olmasını bekleyen, öncü olan yolun zor kısmını aşınca onu geri ittirip zaferi ben kazandırdım diyen, ''helal olsun bana'' diyen... Biz değil hep ben olan...Döver gibi konuşup karşısındakinden yüksek ses duyunca ''beni neden dövüyorsun ki şimdi?'' diyen masum...

Bizleriz inanın...

Her birimizin içinde zaman zaman kendini gösteren canavarların esiriyiz! sağa sola ahkâm kesen bizler aslında egolarımızın mağdurlarıyız! malubuz...

Şiddete meyyalim vallahi dertten!

2009-01-15T21:23:00.002+02:00

Dünyanın en sakin insanı bile olsanız sabrınız bir yere kadar dayanıyor değil mi?

Sabrınız tükeniyor bir noktada. Normalde asla yapmayacağı bir şey bile olsa karşıdakinin saçlarını yolup eline vermek isteyebiliyor insan bazen!

Dün istedim, ordan biliyorum...

Hayal ettim saçını başını yolduğumuzu, çığlıklar, bağırışlar, ayırmaya çalışanlar...

Komik bir anı olurdu be, yapsaydık keşke :D

(okula +1 sene olurdu tabi...)

(Başlık "Polis" filminden)

Yankıya cevap

2009-01-13T10:29:00.006+02:00

Bir garip hissediyorum bugün. Bir kaç gün önce eline en sevdiği oyuncağını verdiğiniz bir bebeğin elinden alın bakalım o oyuncağı. İşte benim de elimden alınmış en sevdiğim, çığlığı basasım var avazım çıktığı kadar. Tekrar kavuşmam için beş ay kadar beklemem gerekecek.

Okul yolu çok uzun geldi bugün bana gerçi zaten dersim yok ama gene de evden çıkasım yok. Haftaya başlayan sınavlar umrumda değil,kuş gibi hafifim. Pişman olacağım şeyler yapıyorum daha doğrusu " hiç birşey yapmamak"tan dolayı pişman olacağımı biliyorum.

Elimde bir tshirt, sevilenin kokusu sinmiş üzerine, kulağımda en güzel melodiler beraberken dinlenen ve fotoğraflar var ekranımda yan yana, kafa kafaya çekilen. Saatler geçemek bilmez, kitabı okusan da anlamazsın. Biri sana seslenir yan odadan ama duyduğun ses gelir en derin kuyudan, umursamazsın.

Hayat çok şey öğretiyor bana. Yürümeye başladım derken bir bakıyorum emekliyorum. "Bağlanmak" duygusu ve "çok sevmek" bir duvar örüyormuş etrafına, yıkılması çok zor. Keşkeler gelip geçerken gözünün önünden asıl önemli olanın yapamadıkların değil onunlayken yaptıklarınmış bunu anlıyorsun.

Şimdi elimde bir kitap var; zaman zaman baştan sona okuduğum ya da sevdiğim yerlerden alıntılar yaptığım bir kitap. Aslında ona vermek için özellikle almıştım aynısından bir tane daha ama unuttum yanımda götürmeyi. Mutsuzluk anında umut veren bir kitap bu bakın benim için ne demiş;

-Günaydın dedi yine de.
-Günaydın...Günaydın...Günaydın, diye yanıt verdi yankı.
-Kimsiniz? diye sordu Küçük Prens.
-Kimsiniz...Kimsiniz...Kimsiniz, diye yanıt verdi yankı.
-Dostum olun,yalnızım,dedi Küçük Prens.
................

Görsel algınıza göre karakter analizi...

2009-01-09T11:23:00.003+02:00

buradan buyrun :)

http://testyourself.tr.msn.com/test/gorsel/Start.aspx

Teste göre ben;

"İyiler kazanır" diyenlerdensiniz

Sizin için önemli olan hayatta çok başarılı olmak veya kariyer yapmak değil sadece yaptığınız işin ve kurduğunuz ilişkilerin kalitesidir. Sizin için kazanmanın birincil anlamı insan kazanmak demek. Hayatta en büyük korkunuz "yanlış anlaşılmak" ve "kalp kırmak" bu ikisi sizin korkulu rüyanız adeta. Başkalarını üzmemek için zaman zaman kendinizi zor durumlara soktuğunuz bile oluyor ama her defasında buna değdiğini düşünüyorsunuz. Çünkü daha önce de dediğimiz gibi sizin için kazanmak demek, insanların kalbini kazanmak demek.

Her defasında buna değdiğini düşünmüyorum, harcadığın hiçbir saniyeyi hak etmeyen insanlar var çünkü! Umutsuz vaka birileri. İstediğin kadar alttan al, kırılmasın diye uğraş, boşuna! Hem "seni adam yerine koymayan insanlar için neden uğraşıyorsun" dese ya biri bana?! Öğrensem ya o arkadaş müsvettelerini adam yerine koymamayı!

Neyse, siz teste takılın :) "Her defasında buna değdiğini düşünme" kısmı dışında fena değil sonuç ;)

rüyalar gerçek olsaaaaa

2009-01-09T00:03:00.004+02:00

Sıkıntılı ve stresli zamanlarda tuhaf rüyalar konusunda sınır tanımıyorum!

Birileri kovalar, ben kaçarım, tuhaf yaratıklar dolaşır etrafımda, normalde bakmaya dayanamadığım böceklerle haşır neşir olurum, dünyaya uzaylılar saldırır, bir tek ben kurtarabilirim vs. vs.

İçinde bulunduğumuz dönem de çok yoğun olmasa bile stresli sayılabilecek bir dönem. Uyumaya çok fazla zaman bulamıyorum. Bulduğum zamansa 1 saatlik uykunun içinde 15 tane farklı ve herbiri bir diğerinden daha korkunç rüya görebiliyorum.

Bir de genelde rüya olduğunun farkında da oluyorum. Hani bilirsiniz açık rüya (lucid dreaming) denen şeyi. Henüz çok fazla kontrol edemesem de yakında yapacağıma inanıyorum :)

Dün gece "uff artık rüyaları da abarttım yani, şuraya bak film gibi oldu" dedim rüyamda kendime.

Zaman zaman da "stres yapmama gerek yok, nasılsa rüya bu, birazdan kalkıp okula gideceğim" diyorum.

(güzel rüyalarda fark edemiyorum bak, sadece kötü olanlarda farkında oluyorum.)

Çok komik :)))

not: Resim Henry Meynell Rheam'a ait. Meraklısına ;)

İyiki doğduuun sLnnnnnnnnnnn :)

2009-01-05T21:30:00.005+02:00

Heeyyy bugün sLn'imizin doğum günüüü. Dün gece 00.00 da yazacaktım bunu ama uyuya kalmışım :). Şimdi eve geldim ve baktım kimse haberini vermemiş hemen yazayım dedim. Biraz geç oldu aslında buraya yazmak için ama gün daha bitmedi :)Canım benim nice senelere iyiki doğdun bu blog sensiz ne yapardı bilemiyorum valla :D

2009 gelmekteymiş, buyursun gelsin

2008-12-30T21:27:00.000+02:00

Bir yılın bitmesi, başka bir yılın başlaması benim için çok bir şey ifade etmiyor. Yeni bir yıla girmeyi umursayan herkesin yeni yılı kutlu olsun.

Umarım 2010'a girerken "2009 da ne güzel geçti be" diyebiliriz/diyebilirsiniz.

2007'den, 2008'den biraz daha iyi olsun, çok bir şey istemiyorum.

Her şeyin istediğiniz gibi gittiği güzel bir sene dilerim.

Bu sene çok mutlu ol okuyucu olur mu :)

Sevgiler...

Uska Dara :)

2008-12-29T09:46:00.010+02:00

Geçen akşamlardan birinde Cem'in (erkek arkadaşım) ailesinin evinde yemekteydik. Muhteşem bir caz arşivi olan babası yemek için bir cd koydu playera. Müzikler süperdi ki bir şarkı çok dikkatimi çekmişti fakat söyleyenin ismini almayı ozaman unuttuydum. Bugün haberlerde o parçayı seslendiren Amerikalı ünlü cazcı Eartha Kitt 'in öldüğünü öğrenince söyleyenin o olduğunu da öğrenmiş oldum.

Parça hepimizin bildiği bir parça yalnız seslendiren Amerikalı. Çok sevimli olmuş açıkçası. Herkes sevmeyebilir ama gene de dinlemenizi tavsiye ederim buyrun ;

eartha kitt - Uska dara.mp3 -

Beni ara!

2008-12-28T21:49:00.004+02:00

"Google'de kimler neler aramış, google kimleri buralara göndermiş" konulu yazılarımızdan ilkine başlıyoruz :)

*"İki gönül bir olunca"

Samanlığın seyran olmasının yanısıra her şey de güzel olur be!

*"Kırmızı ama elma değil"

Google'ı tebrik ediyorum :) Kırmızı ama elma değil aramasını kırmızı ağaca yönlendirmek zekice :p Arayan arkadaş da sorusunun cevabını almıştır böylece :)

*"Ağzıyla müzik yapanları dinle"

Bir voice male vardı, Sertap Erener'le zor kadını söylemişlerdi. Türkiye'de de bir "Vokaliz" kurdular, gülmekten dinleyemiyordum ben. Kocaman adamlar tuhaf sesler çıkarıp, tuhaf figürler yapınca komik görünüyordu bana :) (voice male'i klip dışında görmedim, komik görünüp görünmedikler konusunda yorum yapamıyorum.) Bir de İstiklal'de durmadan Godfather'ın meşhur müziğini çalan bir abi var, hangisini alırdınız?

*"Aşk arıyo"

Aç bakalım telefonu, derdi neymiş görelim.

*"bayayı sürünce ne olur"

Çok kötü olur.

*"bayramın ikinci günü askere giden erkeklerin isimleri"

Bu nasıl bir meraktır? Eski sevgilisinin askere gidip gitmediğini öğrenmeye çalışan bir kız bence bu arkadaş. Ortak tanıdık yok mu be güzelim? Ara, sor...

*"Bir kızda olması gereken maddeler"

Ben bu soruya nasıl cevap vereceğimi bilemedim :) Fikri olan?

*"dul kız"

Zor biraz.

*"dullar bekarlar"

Hepsi kabulüm diyorsun.

*"iki gönül bir olunca ...... olur"

Aramada çığır açıldı şu an!

*"İşler ne zaman yoluna girer"

Google bilir mi ki? Biliyorsa ben de sorayım :(

*"Kağıt kullanımında ağaca verdiğimiz zarar"

Zarar vermek ne demek, yok ediyoruz daha ne olsun...

*"Mutluluk kaynakları"

Benimkiler burada. Seninkileri google bilmez, ben hiç bilmem :-/

*"Polonya vizesi ve arkadaşlık evlilik"

Önce vize alıp Polonya'ya gitmek istiyor, sonra orada biriyle arkadaş olmak en son da evlenmek istiyor onunla sanırım ?!

*"Sen benimsin onun oldun"

Şimdi onun olduysa "sen benimsin" diyemeyiz, "sen benimdin" deriz, bu kısa dilbilgisi dersinin ardından "ah yavruuuum yazık sanaaaaaa" diyorum en sevgi dolu halimle. Geçmiş olsun ne diyeyim :-/

*"Sevgilimle nasıl vakit geçirsem"

Siz bence bir an önce yollarınızı ayırın! Çok ciddi söylüyorum :)

"Ne yapsak da zaman çabuk geçse, sonra da kurtulsam" anlamı çıkarıyorum ben bundan.

Bakın gençler ortak olarak sevdiğiniz yerler vardır değil mi? Eğer yoksa birinizin isteğine bir diğeriniz uyarsınız muhtemelen, yani olması gereken budur ama uyamıyor ve durmadan yer konusunda kavga ediyorsanız yollarınızı ayırın önerimi tekrarlayacağım :p Seçtiğiniz mekana göre de neler yapabileceğinize karar vereceksiniz, her şeyi devletten beklemeyin, google'a da Güzin abla muamelesi yapmayın rica ediciim.

*"Süper liseye seçilen öğretmenler mi girer"

Süper liseler kaldırılmadı mı 8-) Hani bütün liseler 4 yıl oldu ya... (yanılıyorsam düzeltin lütfen.)

*"tutturmalı kalın kemer"

çirkin bir şey bence :) ama zevkler ve renkler meselesi tabi...

*"Yazacaksan yaz"

Peki, sen yeter ki kızma

*"Öğretmen olmak için ne yapmak gerekli"

İlköğretim okulu ve liseyi bitirdikten sonra öss sınavına giriyoruz, üniversitede "...... öğretmenliği" şeklinde ismi olan bölümlerden birini kazanmaya çalışıyoruz. Olmadı da "matematik, Türk dili edebiyatı, kimya" gibi ismi olan bir bölümü mü kazandık? Olsun, oku sen yine de. Okul bitince alabilirsin pedagojik formasyonu. Okul bitti mi? Bittiyse şimdi KPSS'ye giriyoruz, sonra da oturup atanmak için dua ediyoruz. Afiyet olsun.

*"Üfürükten prenses dedi ki"

Yanlış geldin, prenses burada bir şey demiyor :) Seni şuraya alalım: http://ufuruktenprenses.blogspot.com/

Prenses telefon sana :))

Devamı gelecek...

kartınız var!

2008-12-26T23:00:00.002+02:00

Sabah kapımızın altından 3 tane kart atmıştı postacımız. Halam size bir şey gelmiş deyip verdi kartları, baktım ikisi bana, birinin gönderildiği kişiyi tanımıyorum :-/

Kart temmuz ayında Türkiye'den Fransa'ya gönderilmiş. Adres yanlış olduğu için Fransadan Türkiye'ye geri göndermişler, ancak yollayanın adresi yazılı olmadığı için gönderenlere geri dönememiş kart. Ne alakaysa bana gelmiş :s

Postacılarımız tuhaf insanlar. Yıllardır son ödeme tarihlerinden sonra gelir benim kredi kartı ekstrelerim. Sınav kağıtlarımı da komşulardan topladığım olmuştur.

e.d.'ye gönderilmiş bir kartın üzerindeki yaratığın ne olduğunu oturup tartışan postacılar var misal. Bir de gelip "biz arkadaşlarla baktık baktık bir şeye benzetemedik, ne bunlar" diye sormuşlardı :)

Benimki de ayrı bir tuhaflık işte... Gönderen adresini yazmamışsa postanede kalır o, gidip başkasının kapısından atmanın anlamı nedir ki?

Arzu, Atilla ve Mehmet hep birlikte yazmışlar; kartın muhattabı Elmas, ayrıca Yasin'i öpüp Turgay abiye de selamlar göndermişler. Fransız posta idaresi "N'habite pas à l'adresse indiquée, retour à l'envoyeur" diye mühürlemiş, ama göndereni bulamayan posta idaremiz kartı bana getirmiş :D

Bizim postaneye ulaşınca bizimkiler bakmış bakmış muhtemelen, "gelse gelse bu manyaklara gelmiştir Fransa'dan" demişler ve bize getirmişler diye tahmin ediyoruz. (postcrossing üyeliğimiz sebebiyle, durmadan ordan burdan bir şeyler geliyor da.)

Seviyorum postacılarımızı...

Çağrı at bana çağrı atayım sana

2008-12-24T20:11:00.005+02:00

Geçtiğimiz günlerden herhangi birinde otobüste giderken arkamdan birden bir çığlık sesi duydum.

Ağzını büzerek konuşmayı sevimlilik sanan kızlardan biri karşılaştığı arkadaşına şöyle dedi:

"geçen gün sana çağrı attım yaaaaaa niye karşılık vermediiiiiiiiiiiiiin"

Çocuk neden attığını sordu, kız cevap verdi:

"hiiiç öylesineeeee, rehberimdekilere çağrı attım sırayla"

Yaşları da 20 veya üzeri. Küçük de değiller yani.

İlk telefonumu aldığımda orta okulu yeni bitirmiştim. O zaman çağrı atardık birbirimize, ama bırakalı çok oldu.

Ben artık kimse atmıyor sanıyordum, telefonu eline alıp sırayla herkesin telefonunu çaldıran kız modeli hala yaşamaktaymış meğer :-/

Kabus gibi ya, bir de ağzını büze büze konuşmuyor mu :s Umut Sarıkaya karikatürünün içine düşmüş gibi hissettim kendimi :D (Ben karikatürü açıklayan şahsiyetim.)

İtici olmak için neden zorlar insan kendini?

"Ay canııııııaaaaooom yeeaaaaaa sana çaaarı attıııım niiiiye ceeevaaaoop vermiyoaasuuaaaaan"

Bir sabah..

2008-12-22T22:56:00.004+02:00

Soğuk bir İstanbul günü ağır adımlarla deniz kıyısında yürüyüp düşünmekteyken,

"Her şeyin zamanı var"

dedim kendime.

"Olacağına varacak her şey günü gelince... Olacaklar seni mutlu edecek mi bilemem. Ama umudunu kaybetmek için bir sebep yok!"

Bir sabah...

Elbet bir sabah...

İyi olacağım, iyi olacaksın, iyi olacak, iyi olacağız...

Bu ay e-vren günlüğündeyim :)...

2008-12-22T01:59:00.002+02:00

Bir süredir yazılarımın okunmasından, beğenilmesinden ne kadar mutlu olduğumu söyleyip duruyordum. Bu duygumu pekiştiren başka bir etken de yazılarını sürekli takip ettiğim ve en iyilerinden biri olduğunu düşündüğüm blogger arkadaşım Evren'in sitesinde bana da yer vermesi oldu. Bu ay, yani Aralık ayı misafir kalemi olarak sevgili Evren beni kendi mekanında ağırladı. Kendimi bana özel hissettiren arkadaşıma sonsuz teşekkürler...

"Nice Senelere Kayıp Şehrin Miniği...

Yeşildi kornası bisikletimin; lila rengi boyaları dökülmüş, alttan pası çıkmıştı. Sitedeki en eski ama en güzel bisikletlerden biriydi benimkisi. Düşmemek için kaybettiğim yarışlarda suç hep ona atılmıştı. Çocukluk yapbozumun en güzel parçasıydı. Sonra kötü eller kıskandı ve onu benden aldı. O günden beri pişmanım diyebilirim. Her zaman dört kat yukarı çıkarırken onu, birgün üşendim ve minik dostumun ısrarlarına rağmen apartmanda bıraktım. Hırsıza davetiye bu oluyormuş anlamış oldum. O gün onu son görüşümdü; bir daha başka bisiklet de almadım zaten.

Sitenin çocukları yarışlara bensiz devam ederken biz iki kardeş oyalanacak başka şeyler bulduk. Kapısını aşındırdığımız tesisatçı amca bütün artık boruları bize ayırır oldu. Şu ince su boruları var ya, işte onlar bizim yeni oyuncağımız oldu. Babamın da desteğiyle cephanelik ve sığınağa çevirdiğimiz evin garajı artık yeni mekanımızdı. Ben, kağıttan ok yapma görevini üstlenir; ağabeyim de boruları zararsız ama işlevli oyuncak silahlar haline getirirdi. Saatlerimizi, günlerimizi, hatta bütün yazımızı orada geçirir; yaz sonunda huzura kavuşmuş bir halde okulun yolunu tutardık.

Adapazarı zaten çok büyük bir yer olmadığından ve ev-okul arası mesafe de mümkün olduğunca kısa tutulduğundan okuldaki sınıf arkadaşlarımın çoğu aynı zamanda mahalle arkadaşlarımdı. Sene boyunca, yazın yaptığımız yarı yaramaz fakat son derece eğlenceli aktiviteleri birbirimize anlatırdık. Yaz döneminde yaşanan küslükler kokulu defter değiş tokuşuyla yerini sıcacık bir dostluğa bırakırdı. Gün sonunda minik dostumla barışmanın verdiği coşkuyla eve dönerken içimi inanılmaz bir huzur ve mutluluk kaplardı. Ne de olsa o kişi sizin en iyi oyun arkadaşınızdır; kırılamaz, üzülemez çünkü o üzülünce siz kahrolursunuz.

Hayatımın (en) güzelliklerini paylaştığım bu dönemin sonunu getiren bir gecede hayatımın en unutulmaz anılarına sahip olduğumu biliyorum." Yazımın devamını burada bulabilirsiniz...

Tekrar teşekkürler www.evrengunlugu.net

sLn de teşekkür etsin :)

2008-12-21T18:29:00.002+02:00

Kendimi ifade ederken konuşmaktan çok yazmayı tercih ettim hep, galiba yazmayı daha kolay bulduğumdan...

İşin en tuhaf tarafı kötü şeyleri değil de iyi şeyleri söylerken daha çok zorluk çektim yıllar boyunca.

Biliyorum ki insanlar okumaktan ziyade duymayı tercih ederlerdi pek çok şeyi ama beceremedim/beceremiyorum kolay kolay işte...

Karşıma alıp konuşamadığım insanlar vardı, söylemeyi beceremediğim sözler vardı, vardı da vardı. O yüzden aylar önce yazdıklarımı başkalarıyla da paylaşmaya karar vermiştim. Nereye kadar ulaşırdı söylediklerim, duymasını istediklerim duyar mıydı bilmeden başladım. Doğrusunu isterseniz hâlâ da çok emin değilim yazdıklarım gerçekten yazmayı istediklerim mi, ulaşmasını istediğim yerlerden duyuluyor mu sesim vs. vs.

Sonra da toplaştık işte ve ortaya mavi elmaları olan kırmızı bir ağaç çıktı!

Geçen akşam açıklama yazısı yazmamı istedi Dilara benden, "iyi, yazarım" dedim. Sonra baktım ki çıkmıyor hiçbir şey. Küçük çocuklar gibi panik oldum,

"Ama, ama ben ne yazacağım ya yazamam ki ben, acaba Dilara'ya ben yazamıyorum sen yazar mısın mı desem uff çıkmıyor bir şey yaa"

Sonra bir an durup düşündüm... Neredeyse 1o aydır paylaşıyorum yazdıklarımı birileriyle. Yazmaya başlarken düşündüğümden çok daha fazla insana ulaşıyor sesim. Birileri yazdıklarımı okunmaya değer buluyor, yorumlamaya değer buluyor. 1 paragraf için bu kadar panik olmama ne gerek var :)

Kim ne kadarını okuyor yazdıklarımın bilmem, kimin ne düşündüğünü de bilemem. Aslını sorarsanız deliler gibi bilmek isterdim kimlerin okuduğunu... Gerek yok şimdilik ne düşündüklerini bilmeye, okuyanların kim olduğunu bilsem kâfi :) Düşünceleri sonra alırız :)

Şu an bunları okuyan kişi belki çok yakın bir arkadaşımdır, belki sadece blog vasıtasıyla tanıdığım, ismini cismini bilmediğim ama hayatına dair pek çok ayrıntıyı bildiğim insanlardan biridir, belki çok uzun zamandır görmediğim bir dostumdur, belki x'tir, belki y'dir... Belki okuyorsundur zırvalarımı, bilemem ki :)

Her kimse artık işte okuyan, seviyorum seni be! (muhtemelen seviyorumdur diyelim yine de :p ) Bir yerlerde seni anlayan birilerinin olduğunu bilmek güzel...

Dün çok sevimli mesajlar alıp mutlu olduk, teşekkür etmek istedim her birine ayrı ayrı...

ve RedPharos'le e.d. size de teşekkürler tabii :))))

(Kafamı kurcalayan şeyler var şu an, blogla ilgisi yok tabi. Kelimelerimi idareli kullanmaya çalışıyorum, bu ara ihtiyacım olabilir kendilerine.. Stresliyim, heyecanlıyım, dokunsanız ağlayabilirim ya da deliler gibi gülmeye başlayabilirim... Midemdeki kelebekler dışarı çıkmak için her şeyi yapıyorlar şu an... Öyle bir ruh halinde ancak böyle bir teşekkür edebiliyorum.)

Haddini bil çok konuşma, yazacaksan yaz hadi...!

2008-12-21T12:46:00.005+02:00

Aman da aman bıdı da bıdı hanimiş!!! Nidaları atarak blogumuza baktığım şu günlerde, bir hayli yoğun koordinatlarda olsak da öğrenci ahalisi olarak, pes etmemek gerektiğini öğrendik sanırım. Yazıldığı kadar okunuyor olmanın, tahmin edilmeyecek gözler tarafından da sadece bakıldığını değil gördüğünü hissetmek gibi telaşlandırıcı ve bir o kadar keyif verici bir his bu.

Seni görmüyorum ama anlattıklarımı anlıyorsun değil mi? hadi sen de anlatsana biraz!

Dünyayı kurtaran adamlar biz değiliz elbet, '' bu kadar abartmanın alemi ne canım susun artık'' diyebilirsiniz ama birşeyleri söylemek için bazen o anı beklemek gerekirya işte bu da farzedin ki benim anım :)İşaret fişeğini duydum bile. Kulak tırmalamaya niyetlensem de gerçekleştirmem olası değilken harflerden acısını çıkarmak daha yerinde bir davranış olur diye düşündüm. Açık açık yazmam ki hem ben, dolaylarımda dolaylarım farkında olmadan, bilmeyen anlamaz , sanırdım çoğu zaman...meğerse tahmin ettiğimden çokmuş sessizce sohbet ettiğimiz insan sayısı. Neden bilmiyorum sanırım hepinizi seviyorum...

nerde kalmıştık...

-Aman da aman hanimiş blogumuza...minik kırmızı ağacım benim. Daha dün gibi aklımda fidan halinle tomurcuk verdiğin o günler...

Sözün kısası; bir teşekkürü ben de borç bilirim, pek teşekkürler.

Güzel bir duygu :)

2008-12-20T16:07:00.003+02:00

Bizim bi-log günün blogu olunca çocuğum sınıf birincisi olmuş gibi sevindim. Hoş o duyguyu da henüz bilemiyorum gerçi :P. Demek istediğim anası,babası ve kardeşi olan bir aile blogudur bu. Her birimiz kırmızı bir ağacın mavi elmalarıyız. Her birimizin farklı tadı, farklı zehirleri vardır :). Yeri gelir o zehri burada yeri gelir kendi bloglarımızda akıtırız.

İçimde ilk defa birşeyler yazma isteği uyandığında orta sondaydım. Depremden yeni çıkmıştık ve istanbula gelmiştik. Kendimi en ezik hissettiğim dönemlerden birinde yeni bir okula kayıt olmuştum. Bütün öğrenciler birbirini tanıyordu doğal olarak ben onların son senesinde aralarına katılmıştım. Müdürün beni dersin ortasında sınıfa aldığını hatırlıyorum. Millet uzaylı görmüş gibi bakmıştı ki anladığım kadarıyla o kadar da misafirperver değillerdi.

O gün kimse benimle konuşmadıydı. Her ne kadar bazı nedenlerden dolayı arkadaş edinmekte fazlasıyla zorlanıyor olsam da kimsenin arkadaş olmak için çaba sarfettiğini hatırlamıyorum. İlerleyen dönemlerde de genelde pasif ve içine kapanık bir birey olarak o son seneyi bitirdiydim. Bu dönemde de kimseyle konuşamadığım için sürekli yazardım. Rahatlamanın başka yolu yoktu çünkü.

Zaman geçti ben her sene biraz daha iyi hissetmeye başladım. Sonra farkettim ki en iyi asosyalken yazabiliyormuşum. Yazmaya devam ettim he ne kadar fazla depresif şeyler çıkmasa da ortaya yazdım, yazdım ve hala yazıyorum. İyi ki yazıyorum :). Şu an o zamankinden çok farklı bir ruh hali içerisindeyim tabii ki. Büyüdüm artık arkadaşlarım, çevrem değişti ve kendime güvenim geldi. Umarım gitmez :P.

Yazdıklarım okundukça daha bir yazasım geliyor. Yazdığım bloglar da değer görüp ödüllendirilince çok mutlu oluyorum. Grup halinde birşeyleri paylaşmak da inanılmaz mutluluk verici. O yüzden sevgili sLn ve e.d kişisine de teşekkürlerimi sunuyorum. Arkadaşlar iyi ki varsınız iyi ki yazıyoruz ya :).

Yazdıklarımıza bir değer verip okuyan diğer arkadaşlara da kendi adıma sonsuz teşekkürlerimi sunarım.

...

Bu defa tebrikler hepimize!!! :)

2008-12-20T00:33:00.003+02:00

Bu sene son...

2008-12-19T14:20:00.002+02:00

"4. sınıf çok rahat yaaa, hocalar son sene diye zorlamıyor, bırakmıyorlar kimseyi kolay kolay" cümlelerini söyleyen insanları tek tek bulup her bir harf için kendilerine 3 saat işkence yapmak istiyorum.

Çocukluğumdan beri dikkatimi çeken bir şey var. İlk ve orta okulda hangi okulda olursanız olun aşağı yukarı aynı şeylerle uğraşırsınız, lisede alan seçilir, meslek liseleri vs. vardır, ordan sonra değişmeye başlar gördüklerimiz, öğrendiklerimiz.

İlk ve orta okuldayken benden büyük olan herkesten benzer şeyler duyardım. Misal ben 3. sınıfta mıyım, diyalog şu:

-ooo 3. sınıfta bir şey yok ki, sen gel bir de 5'i gör, 5 çok zor.

-Hıı öyle miiii

5'e geçtim, örnek olarak verdiğim hayali kişilik 7'de:

-X yaa sen 5 çok zor diyordun 5 zor değilmiş ki.

-5 zor mu, yok canım ne zoru, sen 7'ye bir gel de gör, o kadar zor ki. İngilizce yok bir kere 5'te ona şükret. Bütün renkleri ezberletiyor öğretmen. Bambaşka bir dil yaa ben nasıl öğreneyim.

7'ye geldim, hayali kişilik kaçta bilmiyorum çünkü hazırlık okumuş da olabilir okumamış da olabilir. Ama lisede olduğu kesin.

-Ben ingilizceden hep 100 alıyorum, zor değilmiş ki, sen zor demiştin X'cim.

-Orta okuldaki ingilizcede ne var sen liseye bir gel gör ingilizcenin ne kadar zor olduğunu.

Efendim lisede dil alanı seçtim, bahsi geçen hayali kişiliği uydururken esinlendiğim bütün kişilikler en fazla elementary seviyesine gelebilmişken ben okul açısından şanslı olduğum için upper intermediate'a varabildim lisedeyken. (şanslı olduğum için derken özel okul vs. değildi, bildiğiniz yabancı dil ağırlıklı lise. Hocalar açısından şanslıydım ben.) Yetmedi Almanca'yla boğuştum. Lise bitti, üniversitede kendimi Fransızcada buldum. Bu kez ne oldu bilir misiniz?

"Dil öğrenmek zor değil ki"

E anacım madem kolay öğrenseydin o vakit!?

Hazırlık okumadım, hiç sene kaybetmedim diye kendisiyle övünen arkadaşım ilk senesinde kazanamadı üniversiteyi, ben yine yetiştim ona. Okulunu bitirdi yüksek lisans için gereken puanı aldı sınavdan ama başlayamadı yüksek lisansa, neden bildiniz mi? Evet, evet dil öğrenmeye çalışıyor şu an başlayabilmek için! Sene kaybetme muhabbetine de oldum olası kızmışımdır zaten. Ben en baba kursta bile bana lisedeki kadar güzel ingilizce öğretebileceklerine inanmıyorum efendim. Ben o senemi kayıp değil her yönden kazanç olarak görüyorum, o yüzden "aa hazırlık okudun bir sene kaybettin" diyenlere her daim çıkışmışımdır zaten. Senelerimi dershanelerde, kurslarda geçirmedim en azından.

Konudan konuya atlıyorum yine.

Kendi yaptığını dünyanın en zor şeyi olarak anlatan, başkalarının yaptıklarını küçümseyerek kendini yüceltmeye çalışan insan evlatlarına hep uyuz olmuşumdur. Okulu bitirdikten sonra "aa son sene çok kolay geçiyor" diyenler de acaba bunlar mı, acaba "ben kolayca geçtim, sen zorlanıyorsun, ben zeka küpüyüm, sen azıcık salaksın galiba" mesajı mı vermek isterler acaba???

Son sene kolay falan değil efendim. Hocalar 4. sınıfın son senemiz olmaması için ellerinden geleni yapıyorlar.

Lisede de son sene hocalar çok rahat davranıyor derlerdi, lisedeki son senem gerçekten inanılmaz rahattı. ÖSS ya da YDS'ye yönelik işlerdik bütün dersleri. E zaten dil alanındayım, haftanın 4 günü 4'er saat, bir günü de 2 saat ingilizce dersim var. "Hocalar saçma sapan ödevler veriyorlar biz sınava gireceğiz çalışmamız gerek bunlar bizi nelerle uğraştırıyorlar" türünden serzenişlerim olmadı doğal olarak. Gerçi şikayet edecek yüzüm de yoktu, sınava hazırlandığım seneyi kitap okuyarak geçirdim çünkü. Dershanedeki ve okuldaki hocalarım orada test çözdürmeseler evde gidip muhtemelen çözmezdim. Okulda çözünce de iyice rahata veriyordum tabi, amaaan nasılsa okulda çözdüm diye :D

Bir öğrencinin hayatının en karmaşık olduğu sene normalde lise sondur, ben o seneyi rahat ve kaygısız geçirdiğim için acısı yeni çıkıyor herhalde :-/ Ya da lisedeyken beynimi okul dışında kurcalayan bir şey olmadığı için rahattım, bilemem.

Durmadan ödev hazırla, bir sonraki sene ne yapacağını düşün, hocalar canını sıksın, bir cinnet anında başladığın açık öğretimden 1o tane ders seni beklesin...

4.sınıf gerçekten sıkıntıymış! Lisedeyken "üniversiteden çıkmak üniversiteye girmekten daha zor" diyen herkese sevgilerimi sunuyorum. Haklıymışsınız be! Okul stresinin yanına bir de büyüme stresi ekleniyor. Hayat daha fazla yoruyor vs. vs.

Bitecek ama di mi :-/

Biter!

Bitmeli!

Dil öğrenmeyi oldum olası sevdim, edebiyatı, psikolojiyi de sevdim. Dilsel zekamın daha baskın olduğu aşikar. Öğrenmeyi istediğim diller listem vardı YDS'ye hazırlanırken. İngilizce ve Almanca zaten öğrenmeye başlamış olduğum için listeme dahil değildi. Yoksa ikisi de sevdiğim dillerdir.

O dönemki sıralamayı hatırlamıyorum ama listemde şunlar vardı: İspanyolca, İtalyanca, Rusça. Bir de arkadaşlarımla aramızdaki bir espri yüzünden listelerimize dahil edilmiş Urduca.

Üniversitede bunlardan birini okumak istiyordum. İngilizce, Almanca, İspanyolca, İtalyanca ve Rusça. Bir de kesinlikle gitmek istemediğim bölüm olarak yanına işaret koyduğum iki bölüm: Fransızca Öğretmenliği ve Fransız Dili Edebiyatı.

Asla "asla" dememek gerektiğini öğrendiğimiz gün yerleştirme sonuçlarının açıklandığı gün oldu :)

Okulum bitti bitecek, hâlâ aynı hisleri besliyorum Fransızca için. Değiştirmeye çalıştım, başaramadım :))

"Sevmesem bile başladım bari en iyi şekilde öğreneyim" dedim sık sık, ama öğreten insanlar isimlerinin başındaki sıfatlara rağmen öğretme konusunda çok başarılı olmadıkları için okulda öğrenmem imkansız onu biliyorum. Açık söyleyeyim kendim de herhangi bir çaba sarfetmedim. Daha doğrusu sarfetmemiştim, birkaç gündür kendimi zorlamaya çalışıyorum. Sanırım işim gücüm çok olduğu için zaman bulamayacağımı biliyorum, "ben kendimi geliştirmeye çalıştım ama öyle yoğundum ki zaman bulamadım" diye kendimi kandıracağım ileride, o yüzden böyle yoğun bir dönemi seçtim bunun için...

Fransızca şarkı dinlemeye çalışıyorum, normalde dublajlı filmleri sevmem, hiç bilmediğim bir dil bile olsa kendi dilinde izlemeyi tercih ederim, ama Fransız filmiyse Türkçe dublaj seçeneğini tercih ederim. Bir süredir Fransız filmlerini de orijinal dilinde izlemeye çalışıyorum. Gülmeyin bu benim için büyük bir gelişme :D Hatta yakın zamanda Fransızca romanlar bile alırım bakarsınız kendime :p

(pedagojik formasyon derslerine bayılan bir dil öğretmeni adayı olarak takdir edersiniz ki dil öğrenmek için neler yapmak gerekir sorusunun cevabını biliyorum, benim yaptığım şekilde olmayacağını da biliyorum :) Öğrencinin öğrenmeyi reddetmesi diye bir kavram vardır, öğrenci öğrendiği şeyi sevmezse o şeyi öğrenmeyi reddedebilir, ne yaparsanız yapın öğretemezsiniz. Bir öğrenci olarak öğrenmeyi yıllardır reddediyorum :-/ )

Konudan konuya atladığımız, anlatmayı planlamadığımız her şeyi anlattığımız, ama aklımızdan geçen hiçbir şeyi anlatamadığımız bir yazının daha sonuna geldik. Dünyanın en kötü kapak tasarımlarından birine sahip olan "Je voyage en français 3" isimli ders kitabını inceleme ödevimi yapmalıyım. Kolay gelsin bana.

Hepinizi seviyorum.

Sevgiler...

huzur kavanozu

2008-12-17T20:08:00.007+02:00

Rahatlama hissini bir süredir sırt çantamın diplerinde bir yerlerde unuttuğumu hissediyormuşum meğer. O his yanıbaşımda hep benimle ama üstüne o kadar çok şey yığmışım ki farkında olmadan bugün çantayı karıştırırken farkına vardım. Cam bir kavanozun içinde duruyordu ama ses çıkarmadan yerinde durduğu için farkına da varamadım tabi. Şanslıydım ki camı kırılmadan taşımayı başarmışım. altına bir kitap koyunca destek olarak olduğu yerde benim onu farketmemi beklemiş meğer. Kavanozu akşam saatlerine doğru bulup içinden bir parça kopardım, zor günlerim için geri kalanı saklamayı uygun buldum. Tabi bu süreçte kavanoza da bişey olursa kendimi affetmeyeceğemi biliyorum. Çıkarıp rafa da koyamıyorum... Sıkıcı hallerimi de diğer kavanoza attım...huzur dolu olan hemen yanıbaşındakinden rahatsız olup kendini bir şekilde bana hissettirmenin yolunu buldu neyseki. Şükür kavuşturuna. Şimdi sırada büyüklükleri itibariyle turşu kavanozları var :)

Tebrikler Pharos'a :))

2008-12-16T00:27:00.005+02:00

Asker kardeşiyim artık ...

2008-12-12T21:17:00.004+02:00

Özür dileyerek gecikmeli postuma başlıyorum. Şu post terimi de pek hoş değil, kendimi avcı gibi hissediyorum ya neyse...

Efenim bayramı geride bıraktık. Acısıyla tatlısıyla öpülen elleri ve yenilen kavurmalıyla dopdolu geçen bu bayram içim biraz buruktu. Her ne kadar sevdiklerimle beraber hoşça vakit geçirsem de bayramın sonunda hayatımdaki en değerli iki erkeği askere uğurlayacaktım.
Bugün askerlik vesilesi ile evimiz en yakın akrabağlarımızla dolup taştı. Hala çok kalabalığız, herkes abimi uğurlamaya geldi. Geldiğimde o evde yoktu fakat bir süre sonra eve gelen abimi tanımakta epey güçlük çektim. Saçlar ve sakallar gitmiş karşımda 15 yaş haliyle duruyordu :). Birden çocukluk anıları açıldı, ne alaka demeyin valla çok benziyor o hallerine :P.

Yarın hem abimi hem de biricik sevgilimi uğurluyorum. İçim felaket buruk kalbim parçalandı. Onları ne kadar özleyeceğimi tahmin bile edemiyorum. Bugün sevgilimle de askerlik öncesi son defa görüştüm. Ayrılmak baya zor oldu :(. Neyse canım sıkkın hala burada keseceğim fazla uzatmadan.

Tüm askerlere hayırlı tezkereler diliyorum ve geçmiş bayramınız kutlu olsun.

Sinirlenince çok güzel oluyorsun!

2008-12-11T13:43:00.001+02:00

Beni yollarda rezil etmiş karikatürlerden birini paylaşmak istedim bugün :)

Karikatür insanı yollarda nasıl rezil eder?

sLn kişisi vapurun gelmesini beklerken iskelede, vapurda, otobüste vs. okur mizah dergilerini. O sırada çok komik bir şeye denk geldiğinde kendini tutamaz ve güler :D Etrafındaki insanların bir kısmı anlayışla yaklaşır bakar güler sadece, geneli yaşlı teyzelerden oluşan başka bir kısmıysa "anaaaam kız manyaaaak"bakışları atar.

Olsun.

Alışkınım :)

Hatırladık mı? -2-

2008-12-09T22:56:00.003+02:00

Devam ediyoruz :)

Kocaman walkmanleri hatırladık, peki tasoları hatırladık mı :))

Kocaman bir poşet dolusu tasom vardı, sonra annem onları çaktırmadan çöpe attı tabi. Şu yaşıma geldim, hâlâ aklıma geldikçe "zaten tasolarımı da çöpe atmıştın sen" derim.

Daha sonra verilen Pokemon tasolarını da toplamıştık. Amaç oyun oynamak falan değil. Erkek çocuklarının tasoları birbirine vura vura oyun oynamalarını pek anlamazdım zaten. Biz kız çocukları, ilk günkü gibi korumaya özen gösterirdik. Üzerinde tek bir çizik bile olmadan :)

Bir dönem günde 3 tane orta boy cipsi tek başıma yediğimi biliyorum. Bütün derdim taso tabi. Küçük boylardan da çıkıyor ama büyüklerinden iki tane çıkıyordu bazen. Biz de deli gibi büyüklere saldırıyorduk.

Günde 3 orta boy cips tüketen mahallenin kızları taso sevdası yüzünden minik filler haline gelmişlerdi. Takdir edersiniz ki tek başına yenmiyor, yanında bir de kola içiyoruz. Bir dönem topluca şiştiğimizi iyi hatırlıyorum. Canımız çıktı o kiloları verene kadar.

O feci kilolu halimden kurtuldum, tasolarımın hepsini annem attı, o günlerden bana kalan tek şey cipsle aramın bozulması oldu.

Bazen ayda bir canım cips ister, alır yerim, bazen araları daha da seyrekleşir. Sanırım tasoların faydası diyebilirim bu durum için :))

kim ne derse desin, desin, sen benimsin ben de senin :)

2008-12-08T21:40:00.000+02:00

Benim bayramım dünden başladı aslında.

İzlerken en çok eğlendiğimiz oyunu izlemeye gittik 3. kez. En son izleyişimizde hava muhalefetinden dolayı koltuklar epey boştu. Biletler satılmıştı tabi, çıkar çıkmaz bitiyor zaten. Ama gelemeyenler vardı.

Bu kez salonda tek bir boş koltuk yoktu, ayrıca salondaki bütün boşluklar da sandalyelerle doldurulmuştu. En son böyle bir kalabalığı Harbiye'de görmüş bir insan olarak çok mutlu oldum!

Kesilmeyen alkışlar yüzünden oyuna zaman zaman ara vermek zorunda kaldılar. Biz alkışladık, onlar selam verdi, oyun devam etti.

Hatta bir şarkıdan sonra öyle çok alkışlandı ki, normalde oyuna devam edecekken, Zihni Göktay orkestraya işaret etti, bir daha şarkı söylediler. (Her saniyeyi ezbere biliyorum efendim, o sahnede şarkı iki kez söylenmiyor normalde :) zaten diğer oyuncular da şaşırdı :) )

Her zamanki gibi salonun en sinir bozucu insanları benim önümde oturuyorlardı. "Zıt kutuplar birbirini çeker, birbirine benzemeyen insanlar mutlu olur" zırvalarının koskoca bir yalan olduğunu bir kez daha gördüm dün. Oyunu izlemek isteyen bir hatun kişisi, sürekli mızmızlanan, "beni niye tiyatroya getirdin, uff 3 saat burda mı oturacağız" diye sızlanan bir erkek kişisi... Kendimi kızın yerine koymaya çalıştım da, günü muhtemelen karakolda bitirirdik, durduk yere katil olurdum o 3 saatin sonunda. (Allahım, hayatımdaki fonksiyonlarının ne olduğunun önemi yok, böyle insanlardan koru beni. Amin)

İnsan ister arkadaş olsun, ister sevgili olsun kendisine benzeyen insanı ister, onunla bir arada olmaktan keyif alır, zıtlıklar ilk bir iki ay eğlenceli gelebilir belki ama sonunda bir taraf diğerini öldürebilir. Yanınızdakine göre şekil değiştirebilen bir insansanız, (hani şu erkek arkadaşı seviyor diye futbol seviyormuş gibi yapan kızlar vardır ya, onun gibi) bir derece mutlu olabilirsiniz belki. Ama karşıdaki onu etkilemek için numara yaptığınızı fark ettiğinde ne hisseder bilmem.

Ya da nereye kadar başkalarının zevklerine uyum sağlamaya devam edebilirsiniz?

Özetle diyeceğim şudur ki, bana benzemeyen arkadaşlarım olmuştur, olacaktır, bana benziyormuş gibi numara yapan komik arkadaşlarım da olmuştur, kendilerine yol verilmiştir. Zevklerimizin benzer ya da aynı olduğu insanlar maça 1-0 önde başlarlar, yerleri de hep ayrı kalır. Böyledir, ne yapayım :)) (hep diyorum ya tanıdığım bazı insanlar beklentilerimi çok yükseltti, hâyâlini kurduğum insanların var olduğunu biliyorum artık, diğerlerinden şikayet edişim bundan diye..)

Neyse oyuna dönüyorum.

Keyifli demek yetersiz kalıyor, rüya gibi bir gündü!

Önümdeki gerizekalı oğlan kişisi kızın bütün keyfini zaten kaçırmıştı, oyun daha bitmeden kolundan çeke çeke dışarı çıkararak terbiye show yaptı salona. Tek negatif enerji kaynağı dışarı çıkınca içerideki oksijen bile arttı tabi! Gerçi oyun bitmeden çıkması mı daha büyük terbiyesizlik, kız arkadaşını kolundan çeke çeke dışarı çıkarması mı, yoksa oyun sırasında cep telefonuyla konuşması mı karar veremedim! Tiyatro kültürü diye bir şey vardır, maalesef herkeste yoktur tabi bu kültür.

sLn önündeki tipleri ilk başta normal sanmıştır, en öndeki beyaz takım elbiseli erkek kişisiyle, kolunu kırıp dirsek kıvrımında çantasını taşıyan, tikky bozması kız için "bunlar ne bee" demiştir. Ama sonra insanları dış görünüşlerine göre yargılamamak gerektiğini bir kez daha görmüştür. Zira en ön taraftaki tikkycan görüntülüler tiyatroda nasıl davranılacağını bilen insanlardır ama ön sıradaki normal görünüşlü insan, bırakın tiyatroda nasıl davranacağını, normal hayatta bile nasıl davranacağını bilmemektedir. Oyunu izlemek isteyen kız arkadaşına huzur vermemesi, sürekli çıkalım diye beynini yemesi, o kadar insanın ortasında gereğinden fazla samimi hareketlere girmesi, (yaklaşık 700 kişinin ortasında kıza yapışıp iğrenç sesler çıkararak öpmenin mantığını bana kim açıklayabilir?) en son da kolundan çekerek dışarı çıkarması bu tezimi kanıtlamaktadır.

Yanımda oturan yaşlı teyze, kızı ve benim yaşlarımdaki torunuyla gelmişti izlemeye. Elinde bastonuyla yürüyen teyze dakikalarca ayakta alkışladı! Bir ara alkışlamayı bırakıp teyzeye sarılmayı istedim, ama beni manyak sanmasından korktum :))

Oyundan hem oyuncular hem izleyiciler mutlu ayrıldı. Bayram tatilimin en güzel günüydü, daha iyisini hâyâl bile edemiyorum.. (tatilin tüm hareketi oydu zaten, geri kalan günlerde bir ilginçlik beklemiyorum.)

gece gündüz kalbimdesin

sen benimsin ben de senin

kim ne derse desin, desin

sen benimsin ben de senin

diye şarkı söylüyoruz dünden beri :))

(başlığa bakıp sLn'in aşk hayatını anlattığını sananlar, ardından da hâyâl kırıklığına uğrayanlar varsa kusura bakmasınlar :)) )

gelmese mi bayramı(?)

2008-12-08T12:47:00.004+02:00

Sevip sevmediğime hâlâ karar veremediğim Kurban Bayramı yine görevini bu yıla da devretti, takvimler, sayılar düzeninden kopup hayata karıştı. Kimilerimiz kapı eşiğinde heyecanla bekliyor, sebepler farklı farklı..kimimiz bayram işte klasik bir hal almıştır o yüzden geçer gider havasında yaşıyor, kimisi çocukluk bayramlarını anımsayıp çocuktuk çünkü diyor...vs

Kurban bayramının sebebini sevip görüntüsüne dayanamayanlardan biriyim sanırım. Her şeyi bir sebebi vardan yola çıkarak vardığım nokta beni düşündürerek sevindiriyor ama uygulama biçimleri arasında sıkışıp kalıyorum. İyi niyetler çerçevesine sokup geniş açılı bakmaya bile çalışıyorum ama oturmayan köşeler hep var. Ezbere yapılan işlerden uzak olmasını diliyorum bu bayramın. Gülümseyen insanların çokluğunun nicedir dikkatimizi çekmediği bir bayram olur bu s efer ki belki...

Bayram sabahı çocukluğunda uyandırılıp artık kendi istediği saatte uyananlardansanız, kalktığınızda evinizde bir telaş yoksa, zilinizi üst katı sormak için çalan yabancı simalar varsa, bayramın ilk gününü tatilin ilk günü olarak tanımlamışsanız....Bayram biraz sizden uzak gibi gelir...Ama ziyaret edeceğiniz ve gördüğünüze mutlu olacağınız insanları hâlâ görebiliyorsanız, kucaklayabiliyorsanız, ilerisi için hâlâ umut varsa mutluluk için bugünün bayram olma nedenininden daha çok güzel neden aklınıza düşer :) iyi bir bayram olur elbet istedikten sonra...

Hepinize iyi bayramlar, kucak dolusu şekerler :)